...και η καρδιά ματώνει...

Είμαι μικρή ακόμα και κάνω λάθη που πονάνε
γιατί άραγε αυτά δεν σταματάνε;
Αναρωτιέμαι πού έφταιξα να μην ξανασυμβούν
αλλά αυτά ολοένα και καραδοκούν.

Ίσως να φταίει που είμαι ανώριμη ακόμα.
Ίσως να φταίει που επέλεξα το ίδιο «χρώμα».
Θέλω ξανά όλα να γίνουν όπως ήταν πρώτα
αλήθεια γίνονται θαύματα ακόμα;

Στεναχωριέμαι, μαραζώνω και αυτό δεν το «σηκώνω».
Προσπαθώ να ξεχαστώ, να μην το μελετώ.
Μα τα σημάδια βγαίνουνε στο σώμα μου επάνω
και εγώ τρομάζω και τείνω να το κοντρολάρω.

Αυτά και άλλα τη σκέψη μου θολώνουν
κάθε μέρα όλα αυτά με καταδιώκουν.

Η καρδιά μου ματώνει από ψυχολογική αιμορραγία
και εγώ είμαι μια άχρηστη νοσηλεύτρια.

Τα λόγια σκληρά μα έτσι μου φέρεται κι η ζωή
και άλλοι πολλοί θα συμφωνήσουν σε αυτή.
Η προσωπική δύναμη του καθενός πρέπει να «τραφεί»
να γίνει πιο ολοκληρωτική.

Δεν μου 'χει απομείνει τίποτα από αισθήματα βαθειά
όλα μοιάζουν και (μάλλον) είναι τόσο επιφανειακά.
Ο κόσμος μου άλλαξε εν τέλη ριζικά
και εγώ επιμένω να κάνω την «ξανθιά».

Και η καρδιά μου ματώνει και αιμορραγεί
μέχρι το αίμα της να πάψει να επαρκεί.
Ίσως να πάρει μήνες και χρόνια ίσως
μα θα 'ρθει η ώρα που θα δώσει τη χαριστική βολή.

«Θάλασσα πάρε και εμένα»

Θάλασσα, εσύ που όλα τα παίρνεις μακριά

πάρε και εμένα μια φορά
και πήγαινέ με στ’ ανοιχτά
εκεί που ο νους όλα τα ξεχνά
για να τ’ αφήσω πίσω.

Και άφησε με εκεί να καρτερώ
τις σκέψεις μου να ξεκαθαρίσω
ώστε όταν με το καλό με φέρεις πίσω
να ξέρω ποιον να ευχαριστήσω
και να τον ευγνωμονήσω.

Μικρή η ζωή πάνω στη γη
αν καθίσεις ν’ αναλογιστείς
τίποτα δεν μένει ζωντανό μέσα σε λίγα χρόνια
όλα πεθαίνουν και γεννιούνται ξανά μέσα από την πυρά
γίνονται χώμα και νερό μέσα σε αυλάκια σιωπηλά.


Και όταν θάλασσα μου με πάρεις από εδώ
να ξέρεις χάρη θα σου το χρωστώ
γιατί αυτό που αναζητώ
μόνο εσύ μπορείς να μου το δώσεις
το ξέρω είναι δύσκολο, μα δεν θα με προδώσεις.

Τόσα χρόνια σε κοιτώ και σου μιλώ και εσύ το ίδιο κάνεις
να ξέρεις πως χωρίς εσένα εγώ δεν ζω
για αυτό και σε αναζητώ όπου και αν είμαι
και αν λέω ψέματα μάρτυς μου ο Θεός
εξάλλου αργά ή γρήγορα
θα με κρίνει και Αυτός.

Και κάπου εδώ σε χαιρετώ
ευχαριστώ που μου κράτησες συντροφιά
έστω και νοητά.
Το ξέρουμε κι οι δυο πως θα έρθω να σε βρω σε τρικυμίες και φουρτούνες
για να παλέψουμε μαζί εσύ και εγώ και πάλι στη «Σκηνή».

...μέχρι την επόμενη φορά.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι
πού πήγαν εκείνες οι στιγμές
τίποτα δεν απέμεινε
ωραίες εποχές.

Σαν ν’ άλλαξε κάτι ξαφνικά
χωρίς να ξέρω τί και πώς
μου φαίνονται όνειρα μακρινά
στη θάλασσα βουβός βυθός.

Οι εποχές γυρίζουν σαν τροχός
ανήμπορες να σταματήσουν
οι σκέψεις μου ντυμένες στο φως
αδυνατούν να υποχωρήσουν.

Και τότε γίνεται το μπαμ
και όλα χτίζονται ξανά
αξίζουν όμως όλα αυτά
ως την επόμενη φορά;

Πίστεψέ με και ακολούθησέ με

Στη σημερινή την τρέλα
στο αδιέξοδο αυτό, κοντά μου έλα
μπορούμε μαζί να καταφέρουμε πολλά
και ας μοιάζουν όλα μακρινά.

Είναι δύσκολοι οι καιροί
μα πρέπει να αντισταθείς εσύ
στην κατρακύλα των καιρών
και τη δύνη των εξουσιών.

Το ξέρω πως δεν είναι αντικειμενικό
το να αξίζεις και να είσαι στο υπό
αλλά μπορείς να το πολεμήσεις
έξυπνα αν λειτουργήσεις.

Κοίτα εμένα και πάρε και εσύ βήμα γοργό
να με ακολουθήσεις είναι το απλό
εγώ θα σου δείξω πως έχουν τα πράγματα εδώ
και από 'σένα περιμένω το ευχαριστώ.

Δύναμη μπορείς να έχεις εσωτερική
μα δεν φτάνει μοναχά αυτή
χρειάζεσαι πίστη στο Θεό
για να σε κρατάει ζωντανό.

Τούτα τα λόγια αν διαβάσεις
να ξέρεις να μην διστάσεις
να με ρωτήσεις ευθαρσώς
που πάω εγώ και που Αυτός.

Εδώ θα είμαστε μαζί
να σε προσέχουμε μικρή
γιατί είσαι πολύτιμο αγαθό
σε αυτό τον κόσμο τον μικρό.

Και άμα θελήσεις να ξεφύγεις
δικό σου δρόμο να ακολουθήσεις
εγώ θα είμαι εδώ
προσμένοντας για τον γυρισμό.

Αυτά λοιπόν από καρδιάς
για να σου μάθω να πολεμάς
τίποτε δεν είναι εύκολο και απλό
μα όλα πληρώνονται εδώ!

"Στου Παραδείσου τα σκαλιά"

Στου Παραδείσου τα σκαλιά
θα 'ρθω να σ’ αντικρύσω
για να σου πω πως Σ’ αγαπώ
θέλω κοντά σου πια να ζήσω.

Μα κοιτώ τον ουρανό
γεμάτο από αστέρια
και αυτά παρακαλώ
για να σε φέρουν σ 'εμένα.

Κοίτα μάτια μου πως φτάσαμε ως εδώ
με χίλια δυο
και όμως είμαστε ακόμα χωριστά
εσύ εκεί και εγώ έδώ.

Πονάω μα έχω το Θεό μου
και παρακαλώ να σε προσέχει
θέλω καλά να είσαι
και ας μην το ξέρεις.

Τι άλλο έχω πια να πω
και όμως τίποτα δεν είπα
έπονται πολλά
και ακόμα δεν ξεκίνησα.

Έτσι λοιπόν αποχωρώ
για λίγο, να ξεκουραστώ
και επανέρχομαι ξανά
δριμύτερος και δυνατός.

Μοιρολόι σε ζωντανό-νεκρό

Και τώρα σιωπή τριγύρω αντηχεί
εκεί που κείτονταν το πτώμα,
γιατί από αγγέλους ύδωρ έκλεψαν
και τ' άδειασαν στο χώμα.

Μα, κοίτα εδώ μικρή μου κόρη
πως άφησαν και αυτοί πνοή
τελευταίοι εδώ και εσύ μαζί
ουράνιοι παν γης σοφοί.

Είμαι μικρό παιδί και δεν ξεχνώ
τα λόγια εκείνα που μου πες Σ’αγαπώ.
Να ξέρεις είμαι εδώ και σε φιλώ,
από όλους τους διαβόλους, εγώ σε καρτερώ.

Και σαν μ’ αφήσεις να χαρώ
τα δυο σου χείλη να φιλώ
να ξέρεις θα έρθω να σε βρω
στου Παραδείσου τον γκρεμό.

Και όλα αυτά ξανά θα πω
για να θυμάσαι τί έχασες και τί εγώ.
Για αυτό θα έρθω πάλι μες του ονείρου τα κελιά
ν’ αρπάξω απ’ το στόμα σου όλα τα ουρλιαχτά.

Για ‘σένα μικρή μου κόρη εγώ θα ζω
για ‘σένα τώρα πέφτω για ν’ αναστηθώ
την καρδιά μου σου ‘δωκα από την αρχή
μη με κάνεις κουρέλι στην ψυχή.

Και ‘κει που έλεγαν το θρήνο οι γυναίκες
ξάφνου ανοίγει ο ουρανός και χαλάει η πλάση
ποτέ δεν ξανακούστηκε θρήνος για ζωντανό,
αλήθεια μήπως μου κάνει πλάκα ο Θεός;