«Ο δικός μου Μπέντζαμην Μπάτον»

Είδα σήμερα την ταινία για πρώτη φορά. Ήθελα να τη δω. Είμαι γεμάτη συναισθήματα και σκέψεις…

Ως ιστορία η ταινία είναι πρωτότυπη. Το κλασσικό σενάριο αγάπης υπάρχει, αλλά είναι αυτό το κάτι διαφορετικό που την κάνει να την δεις με άλλη ματιά. Βλέποντας της, έκανα τους δικούς μου συνειρμούς και σκέψεις σχετικά με τη δική μου κατάσταση προσαρμόζοντας την ταινία, το σενάριο και όλη αυτήν την ιδέα σε εμένα. Τι θέλω να πώ; Θα προσπαθήσω να μιλήσω χωρίς υπονοούμενα αυτή τη φορά.

Όσοι έχετε δει την ταινία θα ξέρετε και την ιστορία. Για όσους όμως δεν την έχουν δει θα πρέπει να εξιστορήσω μερικά πράγματα.
Πώς είναι λοιπόν να γεννιέσαι εμφανισιακά ηλικιωμένος με πραγματικό όμως μέγεθος μωρού (εξάλλου και ο ηλικιωμένος αρχίζει να «μαζεύει»), ενώ να σκέφτεσαι όπως ένα μωρό, ένα παιδί και ένας έφηβος αργότερα; Δεν θα ξεχάσω τη σκηνή από την ταινία που ο Μπραντ δήλωνε την περιέργειά του για το άγνωστο, που στην προκειμένη περίπτωση ήταν η απέναντι γωνία. Το άγνωστο που κάθε παιδί έχει περιέργεια να εξερευνήσει, αλλά όπως και τα παιδιά έτσι και σε αυτόν απαγορευόταν να φύγει από την επίβλεψη των μεγαλύτερων.
Πώς είναι να μεγαλώνεις ζώντας και βλέποντας την τελευταία ηλικία ενός φυσιολογικού ανθρώπου, όπου το μόνο που του έχει απομείνει είναι να κάνει την αυτοκριτική του για ότι έχει ζήσει μέχρι τώρα, στηριζόμενος και ξαναζώντας μέσα από τις αναμνήσεις; Μετανιώνοντας πολλές φορές και διαπιστώνοντας πώς αν είχε μια δεύτερη ευκαιρία να γυρίσει το χρόνο πίσω θα διόρθωνε τα λάθη του. Να ζει ξέροντας πως ο θάνατος πλησιάζει. Εξάλλου είναι το μόνο πράγμα που του έχει απομείνει να κάνει. Το μόνο ίσως που τον ενδιαφέρει είναι η αλλαγές του καιρού και η θερμοκρασία του νερού στο μπάνιο του.
Όλα αυτά εκτυλίσσονται μέσα σε ένα γηροκομείο. Τυχαίο άραγε; Πρωταγωνίστρια η πονόψυχη και καλόκαρδη ανάδοχη μητέρα του Μπέντζαμην. Και εκεί αρχίζει ο δικός μου ρόλος. Θέλετε ο χώρος του γηροκομείου με τις αίθουσες καθιστικού, την αίθουσα με το πιάνο, το ξύλινο μπαλκόνι με τις απλωτές καρέκλες; Ακόμα και η ξύλινη σκάλα που οδηγεί στα υπνοδωμάτια και η μπανιέρα σε ευρύχωρο χώρο. Τα διαφορετικά δωμάτια και τα κρεβάτια των προσωρινών ενοίκων και ακόμα τόσα άλλα. Ένας κλασσικός και όμορφος χώρος γηροκομείου λοιπόν. Το ξέρετε ότι όταν ήμουν ακόμα στο δεύτερο εξάμηνο της σχολής μου (την νοσηλευτική), είχα εργαστεί για λίγες μέρες σε ένα γηροκομείο; Φαντάζεστε λοιπόν ότι αυτή η καθημερινή ρουτίνα που ήθελε να προσδιορίσει το σενάριο την είχα ζήσει από πρώτο χέρι; Όλοι αυτοί οι χώροι, οι ώρες του φαγητού, οι βόλτες ή ακόμα και αυτές οι επαναλαμβανόμενες συζητήσεις των ηλικιωμένων μου έφερναν έντονα στο μυαλό τα δικά μου αντίστοιχα βιώματα; Ακόμα και αν αναλογιστώ ότι το τελευταίο θεωρητικό εξάμηνο στη σχολή μου, το οποίο τελείωσε και πρόσφατα ήταν ο τομέας της γεροντολογικής; Επίσης, όταν έχεις ένα δικό σου άτομο μέσα στην οικογένεια σε αυτήν την ηλικία. Όλα αυτά λοιπόν δεν είναι και λίγα, τουλάχιστον για ’μένα. Δεν ήθελα και πολύ όπως καταλαβαίνετε να μπω και εγώ με το δικό μου τρόπο στην ταινία.
Το σπίτι όπως βλέπουμε και στην ταινία είναι η αφετηρία μας. Το κομβικό μας σημείο. Μπορεί να φεύγουμε μακριά για χρόνια, αλλά πάντα επιστρέφουμε ξανά λίγο πριν το τέλος. Και αυτό το αναφέρω και για την ταινία, αλλά και γενικότερα ως μία έννοια ευρύτερη για τη ζωή μας. Δηλαδή ότι και να κάνουμε, ότι και να ζήσουμε, όλα όσα έχουμε καταφέρει ή όχι στη ζωή μας, ποτέ δεν παύουμε να ξεχνάμε την αφετηρία μας και κάποια μέρα επιστρέφουμε σε αυτήν. Έτσι και για την ιστορία, ο Μπέντζαμην γνώρισε τη γυναίκα της ζωής του στο σπίτι όπου τον κράτησαν. Το σπίτι όπου μεγάλωσε ή μίκρυνε, στη συγκεκριμένη περίπτωση. Το σπίτι όπου έμαθε να παίζει πιάνο, έμαθε πριν ακόμα μεγαλώσει τις σοφίες της ζωής από τους «συνομηλίκους» του. Το σπίτι όπου ήταν το καταφύγιό του. Σε αυτό το σπίτι λοιπόν επέστρεψε τελικά αφού το ήθελε η «μοίρα» για να πεθάνει και αυτός με τη σειρά του στην αγκαλιά της αγαπημένης του Νταίζη.
Πόσους θανάτους αγαπημένων προσώπων συναντά κανείς σε τέτοια μέρη; Είναι αναπόσπαστο κομμάτι «της δουλειάς». Και καθένας που φεύγει δίνει τη θέση του σε άλλον. Και αυτός ο άλλος έχει να σου διηγηθεί τη δική του ιστορία και τα δικά του λάθη, τις δικές του σοφίες και τα δικά του ταξίδια μέχρι να έρθει και η δική του σειρά και πάει λέγοντας. Έτσι είναι η ζωή. Εκεί μπορείς να το συνειδητοποιείς. Εκεί μπορείς να το νιώσεις, να το βιώσεις. Θυμάμαι όταν σε ένα εξάμηνο είχαμε πάει στην εντατική. Το πρωί λοιπόν καλημερίσαμε μια κυρία, η οποία αν και διασωληνομένη είχε τις αισθήσεις της. Φαινόταν αρκετά καλά. Όταν το μεσημέρι πήγαμε να φύγουμε και ξαναπεράσαμε από την κυρία, είδαμε ότι μόλις μας είχε αφήσει.


Περίεργη η ζωή μερικές φορές. Πολλές φορές δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί συμβαίνουν κάποια πράγματα. Αν όμως τα καταλαβαίναμε και όλα δεν θα ήμασταν άνθρωποι, σωστά; Στη ζωή αυτό που έχει σημασία είναι το «ταξίδι». Αυτό που σε καθορίζει ως άνθρωπο, ως χαρακτήρα, ως ψυχοσύνθεση γενικότερα. Στην ταινία ανακαλύπτεις ότι τίποτα δεν μένει για πάντα το ίδιο. Όλα αλλάζουν με τα χρόνια ή μπορεί να αλλάξουν από ένα απρόσμενο γεγονός. Αργά ή γρήγορα κάποτε όλα αλλάζουν.
Όταν λοιπόν ταξιδεύεις με κάποιον άλλον την κατάλληλη στιγμή, αυτό μπορεί να ονομαστεί ευτυχία. Όμως και αυτό δεν μπορεί -εκ φύσεως- να είναι παντοτινό. Όλα πρέπει να έρχονται στην ώρα τους και να τελειώνουν στην ώρα τους. Είναι ευτυχής όποιος θα το επιτύχει αυτό.
Η ιστορία λοιπόν τελειώνει με τον Μπέντζαμην να γίνεται ολοένα και νεότερος μα ταυτόχρονα να έχει τις ιδιότητες ενός ηλικιωμένου. Λίγο περίεργο δεν συμφωνείτε; Να μην θυμάται κάποιος λόγω γεροντικής άνοιας ή λόγω ηλικίας (παιδική-νηπιακή-βρεφική φαινομενικά) και όλα αυτά ενώ τα χρόνια να μετρούν αντίστοφα.

Πολλά τα νοήματα αν καθίσεις και σκεφτείς για τη ζωή. Εγώ έκανα τις δικές μου σκέψεις με τους δικούς μου συνειρμούς και τα δικά μου βιώματα. Μελαγχόλησα, ειδικά με τη βροχή τόσο στην ταινία όσο και τη σημερινή για 3η μέρα συνεχόμενα μες το καλοκαίρι, δάκρυσα, ταξίδεψα, πέταξα, αναθεώρησα, εκτίμησα, αγάπησα, έγινα καλύτερη νοσηλεύτρια (δεν ξέρω αν θα το καταλάβετε το τελευταίο).
Η ταινία ήταν η αφορμή. Ίσως να «μεγάλωσα» και εγώ λίγο. Ίσως να έγινα λίγο πιο ώριμη ή λίγο πιο σοφή. Ότι και να μου «έβγαλε» πάντως η ταινία ή ότι και αν με έκανε να σκεφτώ, χάρηκα που μπόρεσα να τη δω αυτήν τη δεδομένη χρονική στιγμή και όχι νωρίτερα. Ίσως τότε δεν θα μπορούσα να την νιώσω όπως τώρα. Είδατε; Αυτό σημαίνει πως την είδα τη στιγμή που έπρεπε να τη δω. Δεν χρειάζεται να βιάζεσαι για πράγματα που θα ερ8ουν στη ζωή σου. Συνέχισε και όλα θα έρθουν στην ώρα τους. Και κάτι που λέω καμιά φορά στον εαυτό μου:

«Για να μην το έχω ζήσει σημαίνει πως δεν έχει έρθει η ώρα ακόμα για να το ζήσω».

Δεν το καταλαβαίνω ούτε εγώ μερικές φορές, αλλά όταν τελικά συμβαίνει συνειδητοποιώ πως καλά έκανα και περίμενα χωρίς να βι-άζω τα πράγματα. Όλα στην ώρα τους. Μην βιάζεστε να τα κάνετε όλα στη ζωή σας αμέσως. Απολαύστε το ταξίδι, μάθετε από αυτό και ότι είναι να έρθει, θα έρθει.

Καλό σας απόγευμα,
Μαρία

...η επιστροφή.

Ήταν όλα υπέροχα...
Μα πιο πολύ υπέροχο από όλα
ήταν το ξημέρωμα δίπλα στη θάλασσα... : ))

Λίγο πριν την Έξοδο...

Και είμαστε λίγο μετά τις 10 το βράδυ. Η σημερινή μέρα είχε το άρωμα παλιών αναμνήσεων... Ακριβώς εκεί που δεν το περιμένεις μπορούν να σου εμφανιστούν από το πουθενά. Εγώ μετρώ 3 στον αριθμό και συνεχίζω...! Όλα βαίνουν καλώς προς στιγμήν και συνεχίζουμε ακάθεκτοι επί το έργον μας. "Η ώρα μπορεί να σου φέρει όσα δεν σου φέρνει ο χρόνος όλος" είχα γράψει μια φορά σε κάποια από τις (προσωπικές) ιστορίες μου. Εσύ απλά πρέπει να συνεχίζεις τον δρόμο σου. "Όλα στη ζωή σου έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις" και αυτό με κάνει διπλά ευτυχισμένη, διπλά χαρούμενη και διπλά ικανοποιημένη. (Φυσικά μόνο για τα μη δυσάρεστα γεγονότα). Αυτά λοιπόν μέχρι στιγμής. Σας αφήνω γιατί έχουμε να ετοιμαστούμε κιόλας ; )

Απολογισμός της εβδομάδας

Χμ... Για να σκεφτώ πώς πέρασα την τελευταία εβδομάδα...

Α, ναι πρώτα από όλα μας φόρτωσαν με ένα σωρό εργασίες ακόμα δεν αρχίσαμε. Πφ πφ πφ... Τελευταίο θεωρητικό εξάμηνο και θα το «γλεντήσουμε» μου φαίνεται... lol

Μετά πήγα μια πολύ ωραία μονοήμερη εκδρομούλα στη Λαμία μαζί με καλή παρέα όπου πέρασα απλά Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Α. Είχε και μία ευχάριστη έκπληξη για εμένα(!) Αν και ξενυχτισμένη και κουρασμένη, τα ξέχασα όλα και ξεκουράστηκα μια και καλή το βράδυ που γύρισα σπίτι. Και αυτό το βράδυ, τι γλυκό που ήταν. Είχε άρωμα καλοκαιριού. Όταν έφτασα σπίτι περιττό να σας πω ότι αφού έκανα και μπάνιο έπεσα σαν κοτόπουλο! Χεχε

Την επομένη όλα έμοιαζαν διαφορετικά. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, απλά μετά την πρώτη «γεύση» τους ή την πρώτη εντύπωση, ανακαλύπτεις αυτό που κρύβεται κάτω από το πέπλο μυστηρίου όπου μέχρι τότε μπορείς μόνο να το διαισθάνεσαι χωρίς να έχεις αποδείξεις. Όπως και να έχει όλα μέσα στη ζωή είναι και πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε.

Και συνεχίζουμε στο απίστευτο, από όλες τις απόψεις, διημεράκι μας. Το κλασσικό - εικονογραφημένο μας πλέον του τετάρτου χρόνου όμως. Καλά δεν θα αναφερθώ για χθες, γιατί απλά το σήμερα ήταν ισοπεδωτικό (με την καλή έννοια). Αν και μεγάλωσα, χάρης μιας πρώην φίλης, σε τέτοιο μέρος και φυσικά είχα μόνο εκείνο ως μέτρο σύγκρισης, το σημερινό με έκανε να αναπολήσω, αλλά και να σκεφτώ για ακόμα μία φορά περί ζωής γενικότερα από μία άλλη σκοπιά και οπτική γωνία όμως. Εκείνη της πείρας ή της τσατσάρας που αποκτά κανείς όταν πια δεν έχει μαλλιά για να χτενίσει. Και αν δεν καταλάβατε ακόμα εννοώ εκείνης της πείρας που μπορεί να σου δώσει συμβουλές ζωής, αλλά ποτέ μην ξεχνάς ότι η ζωή και τα χρόνια περνάνε και οι αλλαγές διαδέχονται η μία την άλλη και όλα αυτά πρέπει να συνυπολογίζονται στη λήψη μιας απόφασης.
Πάντως δεν έχω παράπονο. Και ταξιδάκι με πήγανε, έστω και νοητά και στις ρίζες μου με γυρίσαμε και στον εαυτό μου με επαναπροσδιορίσανε. Είδατε τί μπορεί κανείς να λάβει από εκεί που δεν το περιμένει?

Και μετά από την 1η επίσημη εβδομάδα έναρξης ή τη 2 ανεπίσημη (για δικούς μου λόγους), μπορώ να δηλώσω σίγουρα με βεβαιότητα ότι μόλις αρχίσαμε και έχουμε πολλά όμορφα και ενδιαφέροντα να περάσουμε μαζί. Δεν σας το έχω πει και δεν το λέω γενικότερα αλλά όπως μου υπενθύμισαν σήμερα πρέπει ακόμα και στους δικούς μας ανθρώπους καμιά φορά να εκδηλώνουμε την αγάπης και η δικιά μου αγάπη αν και δίνεται απλόχερα σε όσους την αναζητούν ή σε όσους εγώ επιλέγω είναι κάτι από τα πολυτιμότερα αγαθά που έχω να προσφέρω. Σας αγαπώ. Με τον δικό μου τρόπο βέβαια, αλλά σας αγαπώ και για αυτό θέλω να σας βλέπω να χαμογελάτε για να μπορώ να χαμογελάω και εγώ μαζί σας.

Την καληνύχτα μου σου δίνω
και την σκέψη μου σου στέλνω.
Άμα θελήσεις να με βρεις
το ξέρεις πως είμαι εδώ και περιμένω.

1 Χρόνος, 1 μήνας μετά

Πότε πέρασε ένας χρόνος? Πώς πέρασε ένας μήνας?

Οι σκηνές περνάνε από το μυαλό μου σαν κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνίστρια τον ίδιο μου τον εαυτό. Πόσα έζησα τον τελευταίο χρόνο αλήθεια? Ο χρόνος έκλεισε τον κύκλο του ακριβώς σαν σήμερα ή σαν χθες, αν θέλουμε να είμαστε πιο τυπικοί. Έμαθα, είδα, άκουσα, πέρασα, βίωσα, γεύτηκα, ξεπέρασα τόσα πολλά και όμως είμαι ακόμα εδώ για τα επόμενα που θα έρθουν. Ίσως όλα αυτά ήταν ένας προάγγελος για το τι θα επακολουθήσει που σίγουρα θα είναι πιο ανώτερα σε δύναμη, πόνο, δάκρυ, επιτυχία, απογοήτευση, αγώνα. Είναι τόσα πολλά αυτά για τα οποία θα ήθελα να μιλήσω, αλλά σίγουρα κάποια στιγμή θα γίνει και αυτό...

Ο τελευταίος μήνας δεν ήταν από τους καλύτερους μου, το αντίθετο θα έλεγα μάλιστα. Το τίμημα βαρύ. Το μάθημα μεγάλο. Ω, ναι πολύ μεγάλο. Πριν δυο-τρεις εβδομάδες είχα βγει για καφέ με μία φίλη μου που είχα να τη δω πάρα πολύ καιρό, αλλά μαθαίνω σχεδόν καθημερινά νέα της. Αυτή η φίλη μου λοιπόν μου είπε το εξής πάνω στην κουβέντα που είχαμε. Μαρία, μου λέει, να ξέρεις ότι οι έξυπνοι άνθρωποι μαθαίνουν από τα λάθη των άλλων. Μόλις το άκουσα εγώ σάστισα. Με έβαλε σε σκέψεις. Ποτέ μου μέχρι τώρα δεν είχα ακούσει κάτι τέτοιο. Αυτό που ήξερα και από πρώτο χέρι μάλιστα ήταν ότι οι (έξυπνοι) άνθρωποι μαθαίνουν από τα λάθη τους. Δεν ξέρω αν έχει δίκιο ή αν ισχύουν και τα δύο. Αυτό που ξέρω εγώ είναι εμένα! Και αυτό που πέρασα εγώ τον τελευταίο μήνα δεν θα το ευχόμουν ούτε στον χειρότερο εχθρό μου!! Θέλω να ελπίζω πώς στην περίπτωσή μου θα ισχύσει το «τέλος καλό, όλα καλά». =)

Το τριήμερο για εμένα ήταν το «δώρο» μου. Πέρασα πολύ ωραία αν και δεν κοιμήθηκα όσο θα ήθελα. Βέβαια το καλό ήταν πως μπορούσα να βλέπω την αυγή πριν κοιμηθώ. Το είχα ανάγκη να ξεφύγω για λίγο. Έστω και για λίγες μέρες. Είδα χιόνι. Είδα θάλασσα. Είδα αγαπημένα μου πρόσωπα. Είδα κατάματα τον εαυτό μου. Χόρεψα, γέλασα, περπάτησα, διασκέδασα και έμαθα...

Σήμερα η μέρα είναι ηλιόλουστη. Ο ήλιος σε ξεγελάει να ντυθείς ελαφριά, αλλά τα δόντια του σε κάνουν να τυλίγεσαι στο παλτό ή το μπουφάν σου. Τα επεισόδια σήμερα το πρωί στον σταθμό της Κηφισιάς σε βγάζουν εκτός προγράμματος αλλά εσύ συνεχίζεις ακάθεκτη τον δρόμο σου. Στη σχολή όλα μοιάζουν μουδιασμένα και νωθρά, αλλά ξεκινάς με νέα καλοκαιρινή και ανανεωμένη διάθεση. Εξάλλου τί θα έχουμε να θυμόμαστε αν δεν συμβαίνουν και αυτά καλή μου _ _ _ _ ?

Μπαρότσαρκα στο Μικρολίμανο

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Η βραδιά σήμερα είχε μπαρότσαρκα στον Πειραιά και συγκεκριμένα στο Μικρολίμανο, οδός Κουμουνδούρου (αν ενθυμούμαι καλώς). Γυναικοπαρέα, κουτσομπολιό και ποτάκι, αν και εγώ δεν ήπια (τώρα τελευταία έχω κόψει τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια), γιατί δεν είχα και ιδιαίτερη όρεξη, με ζάλισε και η διαδρομή: Πεύκη-Πειραιάς, οπότε αρκέστηκα στο milkshake μου. Το άκυρο τελείως! Χεχε

Εκεί που μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων γύριζα ενίοτε αφηρημένη στον κόσμο που μας περιτριγύριζε και τον παρατηρούσα. Πόση τελικά διαφορετικότητα και ανομοιομορφία υπάρχει τελικά στους ανθρώπους γύρω μας? Ο Θεός τα πάντα εν σοφία επίησε.

Αφού λοιπόν ήπιαμε έκαστος την παραγγελία του, βγήκαμε και περπατούσαμε κατά μήκος του πεζοδρομίου που υπήρχε δίπλα στα μαγαζιά προσπαθώντας να αντικρύσουμε τη θάλασσα μέσα από τις τζαμαρίες τους. Να, αυτά κάνουμε εμείς οι άνθρωποι και μετά μας φταίνε διάφορα. Πάμε και εκμεταλλευόμαστε όλες τις φυσικές ομορφιές και μετά ζητάμε και τα ρέστα.

Εγώ περπατούσα πιο πίσω από τις άλλες προσπαθώντας να αφουγκραστώ τις ομιλίες από τα μαγαζιά όταν κάποια από τις πόρτες τους άνοιγε και ένας κουστουμαρισμένος κύριος ή μία στολισμένη γκόμενα χαιρετούσε τους πελάτες. Κάθε τόσο σταματούσαμε την πορεία μας στο στενό πεζοδρόμιο «καβαλημένο» από τις ακριβές μηχανές καθώς παρέες ανθρώπων έρχονταν από την αντίθετη κατεύθυνση. Κάπου εκεί γύρω λάμβανε χώρα και ένας καβγάς μεταξύ δύο μαγαζάτορων για μία θέση parking. Δεν είχα όρεξη για φωνές και βρισιές οπότε συνέχισα τον δρόμο μου.

Αποφασίσαμε να καθίσουμε να φάμε κάτι «βρώμικο». Αλήθεια club σάντουιτς με πίτα και γύρο έχετε δοκιμάσει ποτέ? Εγώ αποπειράθηκα σήμερα για πρώτη φορά. Δεν ήταν άσχημο, αλλά μετάνιωσα που δεν πήρα τα καλαμάκια μου ως συνήθως.

Πάλι πίσω στο γνωστό πλέον πεζοδρόμιο να κόβουμε βόλτες. Τα ορθάδικα και τα διάφορα clubs είχαν «κρεμάσει» τις ταμπέλες τους «ανοίξαμε και σας περιμένουμε», ενώ οι πορτιέρηδες είχαν πάρει τις θέσεις τους πίσω από τις ταμιακές τους μηχανές. Αλήθεια πώς έχει καταντήσει έτσι η διασκέδαση? Να περιμένεις στην ουρά να πληρώσεις την είσοδο αφού σε «κόψουν» πρώτα και μετά να στριμωχθείς όρθιος το πιο πιθανό σαν σαρδέλα, όπως καλή ώρα σε ώρα αιχμής σε λεωφορείο στην Κηφισίας με κάθε λογής ανθρώπους πάσης φύσεως εθνικότητας, ενώ χοροπηδώντας προσπαθείς να χορέψεις. Για να μιλήσεις δεν το συζητώ. Καλύτερα να εξασκηθείς στα νοήματα ή να πας κάπου αλλού, εξάλλου δεν είσαι εκεί για συζητήσεις σωστά? Αλλά μετά θα μου πεις και εσύ εκεί δεν πηγαίνεις...

Κάθε τόσο και ενώ κόβαμε βόλτες, κεφάλια γύριζαν προς το μέρος μας. Άλλοι σχηματίζοντας σαρδόνια χαμόγελα, άλλοι με έκπληξη και απορία και άλλοι απλά παρατηρώντας μας. Παρατηρώ πως ο κόσμος έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία δέκα χρόνια. Θυμάμαι στο δημοτικό που κυκλοφορούσα μόνη μου χωρίς φόβο στους δρόμους. Μπορεί και να μην είχα την αίσθηση του φόβου τότε όπως σήμερα αλλά έχω την εντύπωση ότι ο κόσμος ήταν πιο αγνός. Σήμερα συναντάς κατά το πλείστον ανθρώπους κυνικούς, που σε προσβάλλουν, σου την «πέφτουν» στην ψύχρα, σε βλέπουν σαν κινητό θησαυροφυλάκιο ή σαν κομμάτι κρέας.

Κάποια στιγμή κρίναμε ότι ήρθε η ώρα να γυρίσουμε στα σπίτια μας. Πήγαμε στο λασπωμένο από τη βροχή προχθές αυτοκίνητο και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Βάλαμε να ακούμε ρυθμό και να ’σου και το τραγούδι της Βίσση «...να πας μ’ όλες τις τσούλες της γης...» Χαχαχα Δεν το είχα ξανακούσει, μόνο μου το είχαν αναφέρει. Μεγάλη τραγικότητα(!)

Κοντεύαμε. Είχα πια φτάσει στο σπίτι μου. Τί μέρα και η σημερινή! Είχε τη γεύση της θάλασσας. Το μόνο πράγμα που με γαληνεύει και με ηρεμεί είναι αυτή. Μπορώ να κάθομαι και να κοιτάζω στον ορίζοντάς της ώρες καθώς θα χάνομαι στο ιριδίζον της μπλε χρώμα και θα μυρίζω γευόμενη την αλμύρα της και αυτή θα με ταξιδεύει όπου εγώ θέλω να πάω μέσα από τα όνειρά μου .

Αχ! Θάλασσά μου μαγική πάρε μαζί σου
να χαθώ στα κύματα που σκεπάζουν το κορμί μου.

Σε φιλώ αλμυρά,
Mariposa

Η δουλειά γίνεται παιχνίδι ;-D

Είμαι σε διάλειμμα από τη δουλειά, έχω internet, ακούω kiss, μιλάω στο face, και σκέφτομαι...
Σε μία εβδομάδα και κάτι αρχίζει η εξεταστική και δεν έχω αρχίσει ακόμα το διάβασμα (λόγω δουλειάς). Θα ζητήσω άδεια μου φαίνεται, αλλά από την άλλη μου αρέσει πολύ εδώ που είμαι τώρα. Μου αρέσει το μαγαζί, η υπεύθυνη, μπορώ να βλέπω τα e-mails από το pc που υπάρχει εδώ. Είναι το μοναδικό μαγαζί που παίζει μουσική που να "ακούγεται"!!! Πλέον έχω μία μικρή πείρα με τα πράγματα και έτσι μπορώ να εξυπηρετήσω τους πελάτες χωρίς να ρωτάω συνέχεια κάποιον άλλον. Είμαστε μόνο εγώ και η εκάστοτε υπεύθυνη εδώ, οπότε μπορώ να κάνω και πράγματα που σε άλλα μαγαζιά έκαναν άλλες κοπέλες πιο έμπειρες από εμένα. Με λίγα λόγια δηλαδή προτιμώ να δουλεύω εδώ, παρά να διαβάζω για την εξεταστική. Τί να κάνουμε όμως?!

<<Τέλος και Αρχή>>

Τέλος τα νοσοκομεία για αυτό το εξάμηνο. Από το πρωί στο τρένο σκεφτόμουν νοσταλγικά όλα αυτά που έχουμε περάσει σε αυτά. Εκεί κάναμε τις παρέες μας, εκεί αρχίσαμε να ξετυλίγουμε τους εαυτούς μας. Αυτά μας έφεραν πιο κοντά είναι η αλήθεια, γιατί αν περιμέναμε από τη σχολή... Όλα τα όμορφα κάποτε τελειώνουν. Κάπως έτσι και σήμερα αν και χωρίς να το περιμένουμε μάθαμε πως δεν χρειάζεται να τα επισκεφτούμε και αύριο, αφού είχαμε συμπληρώσει τις απαιτούμενες παρουσίες. Και εγώ να τους κυνηγάω για μία αναμνηστική φωτογραφία...!!!

Ο καιρός σήμερα από το πρωί έδειχνε πιο "γλυκός". Ίσως άρχισαν οι ζεστές μέρες. Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις με τον καιρό.
Γυρνώντας στο τρένο και ακούγοντας παλιά και ωραία τραγούδια που έτυχε να πιάσω σε έναν σταθμό, αποκοιμήθηκα (κλασσικά) ενώ με "χτυπούσαν" οι ζεστές ακτίνες του ήλιου. Όταν πια κατέβηκα από το τρένο στο δρόμο για το σπίτι μου έχοντας τα ακουστικά ακόμα στα αυτιά μου κατάλαβα πως άλλαξε όλη η ψυχολογία μου. Με έπιασα να χαμογελάω και να χορεύω σχεδόν καθώς περπατούσα μία στη δεξιά και μία στην αριστερή λωρίδα του δρόμου, κυνηγώντας τις ακτίνες του ήλιου να με ζεστάνουν εσωτερικά και εξωτερικά.

Ναι, σήμερα είναι μία πολύ ωραία μέρα αν και κρύβει μια τρυφερή μελαγχολία ;-D

"Κάθε αρχή και δύσκολη"

Τον τίτλο τον είχα σκεφτεί εδώ και μέρες, αλλά περίμενα την κατάλληλη στιγμή για να δημοσιεύσω την πρώτη μου επίσημη ανάρτηση μετά το καλωσόρισμα βεβαίως. Ήθελα να μην ξεκινήσω με κάτι πολύ σοβαρό ή πολύ φιλοσοφικό. Αντίθετα είχα κατά νου κάτι που θα με χαροποιούσε. Το κακό είναι ότι ενώ μεν το blog μπορεί να λειτουργήσει ως ημερολόγιο ή "ξέσπασμα" σκέψεων δεν μπορείς να το έχεις εύκαιρο ανά πάσα ώρα και στιγμή, με αποτέλεσμα να χάνεις αυτές τις στιγμές που είσαι σε θέση δημιουργίας. Και μετά δεν έχει νόμημα να γράφεις κάτι όταν πια έχει περάσει η επίδρασή του. Τουλάχιστον έτσι λειτουργεί με εμένα. Αρκετές φορές μπήκα στον πειρασμό να γράψω αλλά έπρεπε να πληρεί τον όρο: "εδώ και τώρα", με αποτέλεσμα να χαθούν αρκετά ωραία δημοσιεύματα. Δεν πειράζει θα έρθουν και άλλα και άλλα...
Τέσπα και αφού ξεκίνησα λίγο ανάποδα ας συνεχίσω έτσι. Η αφορμή μου σήμερα ήταν κάτι σαν το κερασάκι στην τούρτα που με ώθησε να γράψω. Καιρό, μήνες θα έλεγα είχα να νιώσω έτσι. Κάποια στιγμή πραγματικά ένιωσα σαν να ξαναζούσα σκηνές από το παρελθόν με άλλους πρωταγωνιστές και σε άλλο χώρο φυσικά, αλλά με το ίδιο θέμα. Τρόμαξα λίγο, κοιτάχτηκα κάποια στιγμή στον καθρέφτη. Είχα καιρό να με δω έτσι, από τότε... Η όλη μέρα ήταν κάπως. Κάπως από εκείνες τις μέρες που πέρασαν ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα. Τελικά κατάλαβα ή καλύτερα συμπέρανα για άλλη μία φορά πώς ότι και να κάνω, όσο και να προσπαθήσω πάντα έτσι θα καταλήγει... Απλά πρέπει να το δεχτώ ή να το παραδεχτώ. Η ώρα όμως πέρασε. Κοντεύει πέντε ξημέρωμα Κυριακής. Πέντε ώρες πριν ήθελα να γράψω για το συμβάν. Τώρα απλά θέλω να φλυαρήσω.
Ας μιλήσω λοιπόν για την περασμένη Τετάρτη. Ήταν ωραία μέρα για εμένα ή τουλάχιστον αυτό μου έμεινε. Ήθελα να το αναρτήσω εκείνη τη μέρα, αλλά γιατί δεν το έκανα? Ίσως τελικά δεν μου δόθηκε η ευκαιρία. Ευκαιρία χρόνου, ησυχίας, μοναξιάς... Ήταν από τις μέρες που σκέφτομαι τί ωραία που έχω κι εσένα κι εσένα κτλ. Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη όμως και συνεχίζω με άλλα.
Ας μιλήσουμε ή καλύτερα ας γράψω περί ανέμων και υδάτων. Αρχίζω να νυστάζω όμως και θέλω τόσα πολλά να πω... Δεν ξέρω, ίσως παραφέρθηκα λίγο, αλλά πραγματικά δεν ήθελα να αρχίσω έτσι, για άλλη μία φορά "με ανάγκασαν" και ξέρετε κάτι? Έχω κουραστεί να δίνω δεύτερες ευκαιρίες, να ζητάω συγγνώμη μόνο και μόνο επειδή δεν έχω την διάθεση να αντιδράσω, να σωπαίνω για να μην ενοχλούνται κάποιοι... Αλλά τί λέω? Βλακείες το ξέρω.
Παρακολούθησα τηλεόραση. Είχα να ξενυχτήσω χρόνια μαζί της βλέποντας τη μία ταινία μετά από την άλλη. Άκουσα και ένα-δύο τραγουδάκια. Χαμογελούσα και σκεφτόμουν όταν πήγαινα ακόμα σχολείο και περνούσα έτσι την ώρα μου. Βλέποντας τηλεόραση. Ήταν η μοναδική μου διασκέδαση. Τώρα έχω το κομπιούτερ μου το οποίο έχει αντικαταστήσει την παλιά και μοναδική μου διασκέδαση, αλλά βλέπω ότι σιγά-σιγά αρχίζω να το "απατάω" και αυτό. Βαριέμαι εύκολα τελικά.
Άλλο θέμα: Καμιά φορά δεν νομίζεις ότι η ζωή επαναλαμβάνεται? Εγώ αυτό το συναίσθημα προσπάθησα να περιγράψω σήμερα. Ότι και να κάνω πάντα όλα θα καταλήγουν ίδια. Σε κάθε αρχή ξεγιελιέμαι και πιστεύω πώς τα πράγματα θα είναι διαφορετικά, αλλά πάντα απογοητεύομαι. Και έχω κουραστεί πια. Δεν μπορώ άλλο. Αυτή τη φορά θα αφήσω τα πράγματα να κυλήσουν μόνα τους. Θα προσπαθήσω να αφοσιωθώ εκεί που "πρέπει". Ξέρεις κάτι? Ποιός? Εσύ, που με διαβάζεις άυτή τη στιγμή. Θα είσαι μάρτυρας μου από εδώ και πέρα για ότι γίνεται. Σε εσένα θα μιλάω έστω και με υπονοούμενα. Τώρα ξεκίνησα, μέχρι να βαρεθώ θα σου γράφω. Και κάτι τελευταίο. Κάποια πράγματα τα οποία ακούγονται από πολλούς καμιά φορά είναι το μόνο σου συμπέρασμα. Σημασία δεν έχει ποιος είσαι, αλλά πού μπορείς να φτάσεις, έτσι? Είπα φιλοσοφία ή μου ήρθε έμπνευση τώρα? Χμ, νομίζω κάπου το έχω ξανακούσει. Τί άλλο να πώ? Είπα τόσα πολλά που πλέον έχουν χάσει το νόημα τους. Και επειδή θυμήθηκα τώρα και ένα καλό θα το πω.
Στο γυμνάσιο ένας καθηγητής μας είχε πει κάποτε την εξής φράση: "Σου γράφω πολλά γιατί δεν έχω το χρόνο να σου γράψω λίγα", εννοούσε φυσικά ότι θέλει περισσότερο χρόνο να καθήσεις και να "μαζέψεις" τη σκέψη σου, από το να φλυαρήσεις ακατάπαυστα. Αυτά προς το παρόν. Ανούσια ή όχι, ενδιαφέροντα ή μη, δεν με νοιάζει. Επιλογή σου να τα διαβάζεις ή όχι. Αυτά είχα να πω και είπα. Η ώρα πέντε και μισή σχεδόν. Ώρα για ύπνο και σκέψεις, σκέψεις,...,σκέψεις,...