«Ο δικός μου Μπέντζαμην Μπάτον»

Είδα σήμερα την ταινία για πρώτη φορά. Ήθελα να τη δω. Είμαι γεμάτη συναισθήματα και σκέψεις…

Ως ιστορία η ταινία είναι πρωτότυπη. Το κλασσικό σενάριο αγάπης υπάρχει, αλλά είναι αυτό το κάτι διαφορετικό που την κάνει να την δεις με άλλη ματιά. Βλέποντας της, έκανα τους δικούς μου συνειρμούς και σκέψεις σχετικά με τη δική μου κατάσταση προσαρμόζοντας την ταινία, το σενάριο και όλη αυτήν την ιδέα σε εμένα. Τι θέλω να πώ; Θα προσπαθήσω να μιλήσω χωρίς υπονοούμενα αυτή τη φορά.

Όσοι έχετε δει την ταινία θα ξέρετε και την ιστορία. Για όσους όμως δεν την έχουν δει θα πρέπει να εξιστορήσω μερικά πράγματα.
Πώς είναι λοιπόν να γεννιέσαι εμφανισιακά ηλικιωμένος με πραγματικό όμως μέγεθος μωρού (εξάλλου και ο ηλικιωμένος αρχίζει να «μαζεύει»), ενώ να σκέφτεσαι όπως ένα μωρό, ένα παιδί και ένας έφηβος αργότερα; Δεν θα ξεχάσω τη σκηνή από την ταινία που ο Μπραντ δήλωνε την περιέργειά του για το άγνωστο, που στην προκειμένη περίπτωση ήταν η απέναντι γωνία. Το άγνωστο που κάθε παιδί έχει περιέργεια να εξερευνήσει, αλλά όπως και τα παιδιά έτσι και σε αυτόν απαγορευόταν να φύγει από την επίβλεψη των μεγαλύτερων.
Πώς είναι να μεγαλώνεις ζώντας και βλέποντας την τελευταία ηλικία ενός φυσιολογικού ανθρώπου, όπου το μόνο που του έχει απομείνει είναι να κάνει την αυτοκριτική του για ότι έχει ζήσει μέχρι τώρα, στηριζόμενος και ξαναζώντας μέσα από τις αναμνήσεις; Μετανιώνοντας πολλές φορές και διαπιστώνοντας πώς αν είχε μια δεύτερη ευκαιρία να γυρίσει το χρόνο πίσω θα διόρθωνε τα λάθη του. Να ζει ξέροντας πως ο θάνατος πλησιάζει. Εξάλλου είναι το μόνο πράγμα που του έχει απομείνει να κάνει. Το μόνο ίσως που τον ενδιαφέρει είναι η αλλαγές του καιρού και η θερμοκρασία του νερού στο μπάνιο του.
Όλα αυτά εκτυλίσσονται μέσα σε ένα γηροκομείο. Τυχαίο άραγε; Πρωταγωνίστρια η πονόψυχη και καλόκαρδη ανάδοχη μητέρα του Μπέντζαμην. Και εκεί αρχίζει ο δικός μου ρόλος. Θέλετε ο χώρος του γηροκομείου με τις αίθουσες καθιστικού, την αίθουσα με το πιάνο, το ξύλινο μπαλκόνι με τις απλωτές καρέκλες; Ακόμα και η ξύλινη σκάλα που οδηγεί στα υπνοδωμάτια και η μπανιέρα σε ευρύχωρο χώρο. Τα διαφορετικά δωμάτια και τα κρεβάτια των προσωρινών ενοίκων και ακόμα τόσα άλλα. Ένας κλασσικός και όμορφος χώρος γηροκομείου λοιπόν. Το ξέρετε ότι όταν ήμουν ακόμα στο δεύτερο εξάμηνο της σχολής μου (την νοσηλευτική), είχα εργαστεί για λίγες μέρες σε ένα γηροκομείο; Φαντάζεστε λοιπόν ότι αυτή η καθημερινή ρουτίνα που ήθελε να προσδιορίσει το σενάριο την είχα ζήσει από πρώτο χέρι; Όλοι αυτοί οι χώροι, οι ώρες του φαγητού, οι βόλτες ή ακόμα και αυτές οι επαναλαμβανόμενες συζητήσεις των ηλικιωμένων μου έφερναν έντονα στο μυαλό τα δικά μου αντίστοιχα βιώματα; Ακόμα και αν αναλογιστώ ότι το τελευταίο θεωρητικό εξάμηνο στη σχολή μου, το οποίο τελείωσε και πρόσφατα ήταν ο τομέας της γεροντολογικής; Επίσης, όταν έχεις ένα δικό σου άτομο μέσα στην οικογένεια σε αυτήν την ηλικία. Όλα αυτά λοιπόν δεν είναι και λίγα, τουλάχιστον για ’μένα. Δεν ήθελα και πολύ όπως καταλαβαίνετε να μπω και εγώ με το δικό μου τρόπο στην ταινία.
Το σπίτι όπως βλέπουμε και στην ταινία είναι η αφετηρία μας. Το κομβικό μας σημείο. Μπορεί να φεύγουμε μακριά για χρόνια, αλλά πάντα επιστρέφουμε ξανά λίγο πριν το τέλος. Και αυτό το αναφέρω και για την ταινία, αλλά και γενικότερα ως μία έννοια ευρύτερη για τη ζωή μας. Δηλαδή ότι και να κάνουμε, ότι και να ζήσουμε, όλα όσα έχουμε καταφέρει ή όχι στη ζωή μας, ποτέ δεν παύουμε να ξεχνάμε την αφετηρία μας και κάποια μέρα επιστρέφουμε σε αυτήν. Έτσι και για την ιστορία, ο Μπέντζαμην γνώρισε τη γυναίκα της ζωής του στο σπίτι όπου τον κράτησαν. Το σπίτι όπου μεγάλωσε ή μίκρυνε, στη συγκεκριμένη περίπτωση. Το σπίτι όπου έμαθε να παίζει πιάνο, έμαθε πριν ακόμα μεγαλώσει τις σοφίες της ζωής από τους «συνομηλίκους» του. Το σπίτι όπου ήταν το καταφύγιό του. Σε αυτό το σπίτι λοιπόν επέστρεψε τελικά αφού το ήθελε η «μοίρα» για να πεθάνει και αυτός με τη σειρά του στην αγκαλιά της αγαπημένης του Νταίζη.
Πόσους θανάτους αγαπημένων προσώπων συναντά κανείς σε τέτοια μέρη; Είναι αναπόσπαστο κομμάτι «της δουλειάς». Και καθένας που φεύγει δίνει τη θέση του σε άλλον. Και αυτός ο άλλος έχει να σου διηγηθεί τη δική του ιστορία και τα δικά του λάθη, τις δικές του σοφίες και τα δικά του ταξίδια μέχρι να έρθει και η δική του σειρά και πάει λέγοντας. Έτσι είναι η ζωή. Εκεί μπορείς να το συνειδητοποιείς. Εκεί μπορείς να το νιώσεις, να το βιώσεις. Θυμάμαι όταν σε ένα εξάμηνο είχαμε πάει στην εντατική. Το πρωί λοιπόν καλημερίσαμε μια κυρία, η οποία αν και διασωληνομένη είχε τις αισθήσεις της. Φαινόταν αρκετά καλά. Όταν το μεσημέρι πήγαμε να φύγουμε και ξαναπεράσαμε από την κυρία, είδαμε ότι μόλις μας είχε αφήσει.


Περίεργη η ζωή μερικές φορές. Πολλές φορές δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί συμβαίνουν κάποια πράγματα. Αν όμως τα καταλαβαίναμε και όλα δεν θα ήμασταν άνθρωποι, σωστά; Στη ζωή αυτό που έχει σημασία είναι το «ταξίδι». Αυτό που σε καθορίζει ως άνθρωπο, ως χαρακτήρα, ως ψυχοσύνθεση γενικότερα. Στην ταινία ανακαλύπτεις ότι τίποτα δεν μένει για πάντα το ίδιο. Όλα αλλάζουν με τα χρόνια ή μπορεί να αλλάξουν από ένα απρόσμενο γεγονός. Αργά ή γρήγορα κάποτε όλα αλλάζουν.
Όταν λοιπόν ταξιδεύεις με κάποιον άλλον την κατάλληλη στιγμή, αυτό μπορεί να ονομαστεί ευτυχία. Όμως και αυτό δεν μπορεί -εκ φύσεως- να είναι παντοτινό. Όλα πρέπει να έρχονται στην ώρα τους και να τελειώνουν στην ώρα τους. Είναι ευτυχής όποιος θα το επιτύχει αυτό.
Η ιστορία λοιπόν τελειώνει με τον Μπέντζαμην να γίνεται ολοένα και νεότερος μα ταυτόχρονα να έχει τις ιδιότητες ενός ηλικιωμένου. Λίγο περίεργο δεν συμφωνείτε; Να μην θυμάται κάποιος λόγω γεροντικής άνοιας ή λόγω ηλικίας (παιδική-νηπιακή-βρεφική φαινομενικά) και όλα αυτά ενώ τα χρόνια να μετρούν αντίστοφα.

Πολλά τα νοήματα αν καθίσεις και σκεφτείς για τη ζωή. Εγώ έκανα τις δικές μου σκέψεις με τους δικούς μου συνειρμούς και τα δικά μου βιώματα. Μελαγχόλησα, ειδικά με τη βροχή τόσο στην ταινία όσο και τη σημερινή για 3η μέρα συνεχόμενα μες το καλοκαίρι, δάκρυσα, ταξίδεψα, πέταξα, αναθεώρησα, εκτίμησα, αγάπησα, έγινα καλύτερη νοσηλεύτρια (δεν ξέρω αν θα το καταλάβετε το τελευταίο).
Η ταινία ήταν η αφορμή. Ίσως να «μεγάλωσα» και εγώ λίγο. Ίσως να έγινα λίγο πιο ώριμη ή λίγο πιο σοφή. Ότι και να μου «έβγαλε» πάντως η ταινία ή ότι και αν με έκανε να σκεφτώ, χάρηκα που μπόρεσα να τη δω αυτήν τη δεδομένη χρονική στιγμή και όχι νωρίτερα. Ίσως τότε δεν θα μπορούσα να την νιώσω όπως τώρα. Είδατε; Αυτό σημαίνει πως την είδα τη στιγμή που έπρεπε να τη δω. Δεν χρειάζεται να βιάζεσαι για πράγματα που θα ερ8ουν στη ζωή σου. Συνέχισε και όλα θα έρθουν στην ώρα τους. Και κάτι που λέω καμιά φορά στον εαυτό μου:

«Για να μην το έχω ζήσει σημαίνει πως δεν έχει έρθει η ώρα ακόμα για να το ζήσω».

Δεν το καταλαβαίνω ούτε εγώ μερικές φορές, αλλά όταν τελικά συμβαίνει συνειδητοποιώ πως καλά έκανα και περίμενα χωρίς να βι-άζω τα πράγματα. Όλα στην ώρα τους. Μην βιάζεστε να τα κάνετε όλα στη ζωή σας αμέσως. Απολαύστε το ταξίδι, μάθετε από αυτό και ότι είναι να έρθει, θα έρθει.

Καλό σας απόγευμα,
Μαρία

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΙΤΛΟ...(!) ?

Πραγματικά νομίζω ότι κανένας τίτλος δεν είναι ικανός να περιγράψει τη σημερινή μου μέρα ή καλύτερα την χθεσινή αφού ήδη ξημερώνει η καινούρια.

Πρωί-πρωί γενική καθαριότητα όπως κάθε Κυριακή με την αδερφή μου να βοηθάει και τη μαμά να πετάει τη φοβερή ατάκα: «Γιατί δεν τραγουδάτε σήμερα?». «Γιατί δεν έχουμε όρεξη», να απαντάμε ομόφωνα. «Γιατί σ' αρέσει?», την ρωτάω εγώ. «Ναι(!)», μου απαντάει. Καλά, θα μου πεις πού βρίσκεις το περίεργο. Αν ήξερες τη μητέρα μου ίσως καταλάβαινες καλύτερα...

Επιτέλους τελειώνω και αρχίζω να ετοιμάζομαι για το ραντεβού της εργασίας-παρουσίασης που έχουμε μέσα σε όλα τα άλλα για αυτό το εξάμηνο. Κάααποια στιγμή φτάνω και στον προορισμό μου και εκεί αρχίζει η ουσία της ημέρας...

...το τραπέζι έτοιμο στρωμένο με τα επίσημα σερβίτσια και τις ωραίες κίτρινες χαρτοπετσέτες με περίτεχνο τρόπο τοποθετημένες στο πρώτο πιάτο της σαλάτας. Τί ωραίο θέαμα. Σαν σε εστιατόριο πολυτελείας που βλέπω στις ταινίες. Το φαγητό εξαίρετο και η συζήτηση άκρως ενδιαφέρουσα και εποικοδομητική. Κάπου εκεί αναφωνώ το θαυμασμό μου για ένα αντικείμενο που μου τράβηξε την προσοχή και μου κάνει εντύπωση η ουδέτερη αντίδραση των άλλων. Συνεχίζω ακάθεκτη...

Κάποια στιγμή τελειώνουμε και αποσυρόμαστε στα ιδιαίτερα για την έναρξη της αιτίας του ερχομού μου. Όλα χαλαρά και ωραία με ευχάριστα και ενδιαφέροντα διαλείμματα θα έλεγα, αφού μπορείς να μάθεις πράγματα που συμβαίνουν κάτω από τη μύτη σου και δεν τα έχεις πάρει πρέφα. Η ώρα κυλάει γρήγορα και γύρω στις 5 και κάτι επιστρέφουμε στην κουζίνα για καφεδάκι και κους-κους. Ο καφές ιδιαίτερος και πολύ ωραίος. Τα γλυκά ποικίλα και νόστιμα και η κουβάντα να έχει πάρει φωτιά! Φιλοσοφίες, καίρια ζητήματα, απόψεις ζωής, χαρακτήρες ανθρώπων, φωτογραφίες από τα παλιά και τόσα άλλα χαριτωμένα και καθημερινά που όμως είναι ικανά να σε φέρουν κοντά με τον άλλον και να σε «δέσουν» μαζί του για μια ολόκληρη ζωή. Όλα είναι πιθανά και όλα είναι απίθανα.

«...σου έχει συμβεί ποτέ να επιθυμήσεις κάτι ή να πεις τί ωραία θα ήταν αν το είχα, αν το δοκίμαζα, αν το αγόραζα, αν..., αν... Και άλλα τέτοια και μετά να βλέπεις ότι αυτό που λαχταρούσες ή σου άρεσε ή σου τράβηξε την προσοχή σου το έκαναν δώρο ή το βρήκες μπροστά σου ή το απέκτησες τελικά εκεί που δεν το περίμενες?» αυτό τους είπα σε κάποια στιγμή. Και μου έχει συμβεί τόσες φορές, επειδή ίσως η όλη μου σκέψη ήταν καλοπροαίρετη, χωρίς ίχνος υλιστικού εγωισμού. Συμφώνησαν μαζί μου λέγοντάς πως αυτό είναι δυνατόν να συμβαίνει, αλλά όχι σε όλους τους ανθρώπους, γιατί δεν σκεφτόμαστε όλοι με αυτόν τον τρόπο.

Κάποια στιγμή επιστρέψαμε για να συνεχίσουμε από εκεί που σταματήσαμε, αλλά μόνο αυτό δεν κάναμε. Φωτογραφίες, βίντεο, χαμός... Θυμηθήκαμε, νοσταλγήσαμε, σχολιάσαμε, γελάσαμε, μελαγχολήσαμε, εντέλει ξεχαστήκαμε τελείως με τις υποχρεώσεις μας. Η ώρα κόντευε 10 και μισή. Ήταν ώρα να γυρίσω σπίτι μου. Και να σου εκεί τσουπ έπαθα ΣΟΚ!!!

Ποτέ δεν πίστευα ότι μέσα σε ελάχιστες ώρες είχα βγει αληθινή. Το δώρο που δέχτηκα ήταν αυτό μου τράβηξε την προσοχή λίγες ώρες νωρίτερα. Είχα πέσει από τα σύννεφα! Δεν μπορούσα να το πιστέψω! Απέκτησα κάτι που δήλωσα ότι μου άρεσε χωρίς να περιμένω ότι θα μου το δωρίζανε αργότερα. Ζήτησα να γυρίσω στην κουζίνα για να το τσεκάρω ότι ήταν ακόμα εκεί στη θέση που το άφησα. Το είδα με τα μάτια μου! Ήταν εκεί στη θέση που το είχα αφήσει. Εξάλλου ήταν Κυριακή και τα μαγαζιά ήταν κλειστά. Μόνο με διάρρηξη θα μπορούσε να το πάρει. Και πριν στο καφέ τους διηγούμουν πως κάτι που σου τραβά την προσοχή μπορείς χωρίς να το περιμένεις να γίνεται δικό σου. Έπαθα την πλάκα της ζωής μου, αλήθεια! Άρχισα να τους αραδιάζω για μάγια και πνεύματα. Μου εξηγούσαν κάτι για κβαντικές θεωρίες και λοιπά φιλοσοφικά. Τα έβλεπα όλα με τα μάτια μου να συμβαίνουν μπροστά μου και δεν το πίστευα. Κάπου εκεί άρχισα να ξαναζώ τις τελευταίες σκηνές και τότε κατάλαβα την δικαιολογημένη τελικά συμπεριφορά τους στο γεύμα. Άρχισα να γελάω και να κλαίω μαζί. Όλα έμοιαζαν απίστευτα και όμως αληθινά. Η ζωή είχε παίξει ευχάριστα μαζί μου για ακόμα μία φορά.

Αφού τους ευχαρίστησα πολλές φορές για όλα όσα μου έχουν προσφέρει κατά καιρούς και τους είπα το πόσο τους είμαι ευγνώμων, τους καληνύχτισα...

12 και μισή και είμαι πλέον σπίτι. Το «μαγικό» κουτί το έκλεισα με ζελοτέιπ αφού πρώτα το «έγραψα». «Αυτό για εμένα θα είναι το πρώτο μου αντικείμενο στο δικό ΜΟΥ σπίτι και θα έχει μια υπέροχη ιστορία να διηγούμαι όπως εσύ μου είπες τόσες πολλές και όμορφες σήμερα». Έτσι σας είπα, έτσι σου είπα. Τα συναισθήματα είναι αμοιβαία και σπάνια στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε. Μαζί μπορούμε να καταφέρουμε περισσότερα από ότι μόνοι μας. Το ξέρουμε πλέον πως αρχίζει μια καινούρια μέρα για όλους μας.


Πάντα θα είμαι εδώ,

Mariposa : )

Σπασμένο καράβι, Δημήτρης Μπάσης

Αυτό το τραγούδι με ταξιδεύει. Η μουσική είναι το κάτι άλλο...
Αχ...

Η δουλειά γίνεται παιχνίδι ;-D

Είμαι σε διάλειμμα από τη δουλειά, έχω internet, ακούω kiss, μιλάω στο face, και σκέφτομαι...
Σε μία εβδομάδα και κάτι αρχίζει η εξεταστική και δεν έχω αρχίσει ακόμα το διάβασμα (λόγω δουλειάς). Θα ζητήσω άδεια μου φαίνεται, αλλά από την άλλη μου αρέσει πολύ εδώ που είμαι τώρα. Μου αρέσει το μαγαζί, η υπεύθυνη, μπορώ να βλέπω τα e-mails από το pc που υπάρχει εδώ. Είναι το μοναδικό μαγαζί που παίζει μουσική που να "ακούγεται"!!! Πλέον έχω μία μικρή πείρα με τα πράγματα και έτσι μπορώ να εξυπηρετήσω τους πελάτες χωρίς να ρωτάω συνέχεια κάποιον άλλον. Είμαστε μόνο εγώ και η εκάστοτε υπεύθυνη εδώ, οπότε μπορώ να κάνω και πράγματα που σε άλλα μαγαζιά έκαναν άλλες κοπέλες πιο έμπειρες από εμένα. Με λίγα λόγια δηλαδή προτιμώ να δουλεύω εδώ, παρά να διαβάζω για την εξεταστική. Τί να κάνουμε όμως?!

<<Τέλος και Αρχή>>

Τέλος τα νοσοκομεία για αυτό το εξάμηνο. Από το πρωί στο τρένο σκεφτόμουν νοσταλγικά όλα αυτά που έχουμε περάσει σε αυτά. Εκεί κάναμε τις παρέες μας, εκεί αρχίσαμε να ξετυλίγουμε τους εαυτούς μας. Αυτά μας έφεραν πιο κοντά είναι η αλήθεια, γιατί αν περιμέναμε από τη σχολή... Όλα τα όμορφα κάποτε τελειώνουν. Κάπως έτσι και σήμερα αν και χωρίς να το περιμένουμε μάθαμε πως δεν χρειάζεται να τα επισκεφτούμε και αύριο, αφού είχαμε συμπληρώσει τις απαιτούμενες παρουσίες. Και εγώ να τους κυνηγάω για μία αναμνηστική φωτογραφία...!!!

Ο καιρός σήμερα από το πρωί έδειχνε πιο "γλυκός". Ίσως άρχισαν οι ζεστές μέρες. Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις με τον καιρό.
Γυρνώντας στο τρένο και ακούγοντας παλιά και ωραία τραγούδια που έτυχε να πιάσω σε έναν σταθμό, αποκοιμήθηκα (κλασσικά) ενώ με "χτυπούσαν" οι ζεστές ακτίνες του ήλιου. Όταν πια κατέβηκα από το τρένο στο δρόμο για το σπίτι μου έχοντας τα ακουστικά ακόμα στα αυτιά μου κατάλαβα πως άλλαξε όλη η ψυχολογία μου. Με έπιασα να χαμογελάω και να χορεύω σχεδόν καθώς περπατούσα μία στη δεξιά και μία στην αριστερή λωρίδα του δρόμου, κυνηγώντας τις ακτίνες του ήλιου να με ζεστάνουν εσωτερικά και εξωτερικά.

Ναι, σήμερα είναι μία πολύ ωραία μέρα αν και κρύβει μια τρυφερή μελαγχολία ;-D

Συννεφιασμένη Καλημέρα

Άλλο ένα πρωί που με ξύπνησαν από τις οκτώ το πρωί. Σηκώνομαι και βλέπω έξω τον καιρό συννεφιασμένο, παντού υγρασία και κρύο. Ο ουρανός στα χρώματα του γκρι και του μπλε. Κοιτάζω τα δέντρα, μα δε σαλεύουν. Δεν υπάρχει αέρας που να τα κάνει να χορεύουν.
Πόσα τέτοια πρωινά έχω χαζέψει από το παράθυρό μου αλήθεια? Πόσα με περιμένουν ακόμα....


Τα χρόνια περνούν γρήγορα και δεν το καταλαβαίνουμε. Αν δεν χαίρεσαι τη στιγμή, χάνεις την ουσία της ζωής. Τί είναι η ζωή νομίζεις? Στιγμές είναι που πρέπει να τις ζεις χαρούμενος ή μη και να μην τις προσπερνάς.
Λοιπόν ξέρετε τί αναρωτιέμαι τώρα τελευταία? Σε όλους μας έχει περάσει κάποια στιγμή από το μυαλό να είμαστε εμείς οι ίδιοι αυτοί που δεν θα "υποταχθούν" στην κοινή πορεία όλων. Θα είμαστε εμείς που θα κάνουμε αυτό που πραγματικά επιθυμούμε. Αλλά δεν έχω γνωρίσει ακόμα κανέναν που να το έχει καταφέρει αυτό, γιατί πάντα όλοι μας καταλήγουμε να πράττουμε σύμφωνα λαμβάνοντας και άλλες παραμέτρους στη ζωή μας, είτε συναισθηματικούς, είτε προσωπικούς, είτε... Όταν σε "ευνουχίζουν" από νεαρή ηλικία, μετά είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο να επαναπροσδιοριστείς.


Πιστεύετε στα όνειρα? Σε αυτά που βλέπετε το βράδυ στον ύπνο σας. Αλήθεια νομίζετε ότι μπορεί να είναι σημάδια του μέλλοντος ή αυτό που επιθυμείτε να γίνει, ή αυτό που φοβάστε ότι θα γίνει ή....
Εγώ σήμερα είδα κατά τρίτη ημέρα στη σειρά ένα παζλ ονείρων χωρίς συνοχή και λογική, αλλά θα μου πείτε έτσι δεν γίνεται τις περισσότερες φορές στα όνειρά μας? Ίσως επειδή είμαι αγχωμένη αυτήν την περίοδο. Ναι, ίσως για αυτό βλέπω όλα αυτές τις παράξενες εικόνες με τους παράξενους ανθρώπους. Και μάλιστα λένε ότι θυμόμαστε μόνο τα τελευταία όνειρα, αυτά δηλαδή που βλέπουμε λίγο πριν ξυπνήσουμε.


Αυτά προς το παρόν. Μοιάζουν σκόρπιες σκέψεις βέβαια, αλλά με μία προσεκτικότερη ανάγνωση θα καταλάβεις πόσο συνδέονται μεταξύ τους. Να είσαι πάντα καλά =]

"Κάθε αρχή και δύσκολη"

Τον τίτλο τον είχα σκεφτεί εδώ και μέρες, αλλά περίμενα την κατάλληλη στιγμή για να δημοσιεύσω την πρώτη μου επίσημη ανάρτηση μετά το καλωσόρισμα βεβαίως. Ήθελα να μην ξεκινήσω με κάτι πολύ σοβαρό ή πολύ φιλοσοφικό. Αντίθετα είχα κατά νου κάτι που θα με χαροποιούσε. Το κακό είναι ότι ενώ μεν το blog μπορεί να λειτουργήσει ως ημερολόγιο ή "ξέσπασμα" σκέψεων δεν μπορείς να το έχεις εύκαιρο ανά πάσα ώρα και στιγμή, με αποτέλεσμα να χάνεις αυτές τις στιγμές που είσαι σε θέση δημιουργίας. Και μετά δεν έχει νόμημα να γράφεις κάτι όταν πια έχει περάσει η επίδρασή του. Τουλάχιστον έτσι λειτουργεί με εμένα. Αρκετές φορές μπήκα στον πειρασμό να γράψω αλλά έπρεπε να πληρεί τον όρο: "εδώ και τώρα", με αποτέλεσμα να χαθούν αρκετά ωραία δημοσιεύματα. Δεν πειράζει θα έρθουν και άλλα και άλλα...
Τέσπα και αφού ξεκίνησα λίγο ανάποδα ας συνεχίσω έτσι. Η αφορμή μου σήμερα ήταν κάτι σαν το κερασάκι στην τούρτα που με ώθησε να γράψω. Καιρό, μήνες θα έλεγα είχα να νιώσω έτσι. Κάποια στιγμή πραγματικά ένιωσα σαν να ξαναζούσα σκηνές από το παρελθόν με άλλους πρωταγωνιστές και σε άλλο χώρο φυσικά, αλλά με το ίδιο θέμα. Τρόμαξα λίγο, κοιτάχτηκα κάποια στιγμή στον καθρέφτη. Είχα καιρό να με δω έτσι, από τότε... Η όλη μέρα ήταν κάπως. Κάπως από εκείνες τις μέρες που πέρασαν ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα. Τελικά κατάλαβα ή καλύτερα συμπέρανα για άλλη μία φορά πώς ότι και να κάνω, όσο και να προσπαθήσω πάντα έτσι θα καταλήγει... Απλά πρέπει να το δεχτώ ή να το παραδεχτώ. Η ώρα όμως πέρασε. Κοντεύει πέντε ξημέρωμα Κυριακής. Πέντε ώρες πριν ήθελα να γράψω για το συμβάν. Τώρα απλά θέλω να φλυαρήσω.
Ας μιλήσω λοιπόν για την περασμένη Τετάρτη. Ήταν ωραία μέρα για εμένα ή τουλάχιστον αυτό μου έμεινε. Ήθελα να το αναρτήσω εκείνη τη μέρα, αλλά γιατί δεν το έκανα? Ίσως τελικά δεν μου δόθηκε η ευκαιρία. Ευκαιρία χρόνου, ησυχίας, μοναξιάς... Ήταν από τις μέρες που σκέφτομαι τί ωραία που έχω κι εσένα κι εσένα κτλ. Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη όμως και συνεχίζω με άλλα.
Ας μιλήσουμε ή καλύτερα ας γράψω περί ανέμων και υδάτων. Αρχίζω να νυστάζω όμως και θέλω τόσα πολλά να πω... Δεν ξέρω, ίσως παραφέρθηκα λίγο, αλλά πραγματικά δεν ήθελα να αρχίσω έτσι, για άλλη μία φορά "με ανάγκασαν" και ξέρετε κάτι? Έχω κουραστεί να δίνω δεύτερες ευκαιρίες, να ζητάω συγγνώμη μόνο και μόνο επειδή δεν έχω την διάθεση να αντιδράσω, να σωπαίνω για να μην ενοχλούνται κάποιοι... Αλλά τί λέω? Βλακείες το ξέρω.
Παρακολούθησα τηλεόραση. Είχα να ξενυχτήσω χρόνια μαζί της βλέποντας τη μία ταινία μετά από την άλλη. Άκουσα και ένα-δύο τραγουδάκια. Χαμογελούσα και σκεφτόμουν όταν πήγαινα ακόμα σχολείο και περνούσα έτσι την ώρα μου. Βλέποντας τηλεόραση. Ήταν η μοναδική μου διασκέδαση. Τώρα έχω το κομπιούτερ μου το οποίο έχει αντικαταστήσει την παλιά και μοναδική μου διασκέδαση, αλλά βλέπω ότι σιγά-σιγά αρχίζω να το "απατάω" και αυτό. Βαριέμαι εύκολα τελικά.
Άλλο θέμα: Καμιά φορά δεν νομίζεις ότι η ζωή επαναλαμβάνεται? Εγώ αυτό το συναίσθημα προσπάθησα να περιγράψω σήμερα. Ότι και να κάνω πάντα όλα θα καταλήγουν ίδια. Σε κάθε αρχή ξεγιελιέμαι και πιστεύω πώς τα πράγματα θα είναι διαφορετικά, αλλά πάντα απογοητεύομαι. Και έχω κουραστεί πια. Δεν μπορώ άλλο. Αυτή τη φορά θα αφήσω τα πράγματα να κυλήσουν μόνα τους. Θα προσπαθήσω να αφοσιωθώ εκεί που "πρέπει". Ξέρεις κάτι? Ποιός? Εσύ, που με διαβάζεις άυτή τη στιγμή. Θα είσαι μάρτυρας μου από εδώ και πέρα για ότι γίνεται. Σε εσένα θα μιλάω έστω και με υπονοούμενα. Τώρα ξεκίνησα, μέχρι να βαρεθώ θα σου γράφω. Και κάτι τελευταίο. Κάποια πράγματα τα οποία ακούγονται από πολλούς καμιά φορά είναι το μόνο σου συμπέρασμα. Σημασία δεν έχει ποιος είσαι, αλλά πού μπορείς να φτάσεις, έτσι? Είπα φιλοσοφία ή μου ήρθε έμπνευση τώρα? Χμ, νομίζω κάπου το έχω ξανακούσει. Τί άλλο να πώ? Είπα τόσα πολλά που πλέον έχουν χάσει το νόημα τους. Και επειδή θυμήθηκα τώρα και ένα καλό θα το πω.
Στο γυμνάσιο ένας καθηγητής μας είχε πει κάποτε την εξής φράση: "Σου γράφω πολλά γιατί δεν έχω το χρόνο να σου γράψω λίγα", εννοούσε φυσικά ότι θέλει περισσότερο χρόνο να καθήσεις και να "μαζέψεις" τη σκέψη σου, από το να φλυαρήσεις ακατάπαυστα. Αυτά προς το παρόν. Ανούσια ή όχι, ενδιαφέροντα ή μη, δεν με νοιάζει. Επιλογή σου να τα διαβάζεις ή όχι. Αυτά είχα να πω και είπα. Η ώρα πέντε και μισή σχεδόν. Ώρα για ύπνο και σκέψεις, σκέψεις,...,σκέψεις,...