«Αλληλοβοήθεια»

Όλοι μας θέλουμε να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό με αυτό που καταπιανόμαστε. Θέλουμε να συναγωνιστούμε τους υπόλοιπους και να ακούσουμε το «Μπράβο!». Τί γίνεται όμως όταν στο παιχνίδι δεν παίζεις μόνος σου; Τότε σίγουρα πρέπει να μοιραστείς την επιτυχία ή αποτυχία με τον συμπαίκτη σου, άσχετα αν νιώθεις μέσα σου ότι εσύ έχεις δουλέψει, προσπαθήσει και κοπιάσει περισσότερο για το εκάστοτε αποτέλεσμα.

Στην συνεργασία, λοιπόν έχει πολύ μεγάλη σημασία η ομαδικότητα πάνω από όλα και η συνεργασία μεταξύ των παικτών. Σίγουρα δεν βρίσκονται όλοι στο ίδιο επίπεδο δυνάμεων, αλλά σκοπός είναι η αλληλοβοήθεια. Ακόμα και ο πιο μικρός, ο πιο ταπεινός, ο φαινομενικά ασήμαντος μπορεί να προσφέρει από μεριά του, σύμφωνα και με την ιστορία της ξυλομπογιάς που είχα σε προηγούμενή μου ανάρτηση. Για αυτόν το λόγο θα πρέπει να δίνουμε έδαφος στο συμπαίκτη μας. Να τον βοηθάμε και σε καμία περίπτωση να μην τον κατακρίνουμε συνέχεια στην προσπάθειά του. Ο καθένας μας προσπαθεί να ανταπεξέλθει και να φτάσει στο επίπεδο των συναδέλφων του. Δεν είναι σωστό λοιπόν να τον έχουμε να κάθεται συνέχεια στον πάγκο. Πρέπει να τον βάζουμε και αυτόν στο παιχνίδι ώστε να μάθει να αγωνίζεται πλάι μας. Εξάλλου αν αφιερώσεις λίγο χρόνο για να μάθεις στον συνάδελφό σου κάποια πράγματα που πιθανόν εσύ γνωρίζεις καλύτερα, τότε σίγουρα θα αισθάνεσαι και πιο ασφαλής από την επίδοσή του.

Το μόνο που χρειάζεται λοιπόν είναι το πνεύμα της ομαδικότητας. Χωρίς αυτό δεν έχει νόημα να συμμετέχεις στην ομάδα. Αν πάλι προτιμάς να εμπιστεύεσαι τις δικές σου δυνάμεις μόνο, γιατί με αυτό αισθάνεσαι πιο σίγουρος, τότε απλά δεν μπαίνεις στο παιχνίδι, αλλά κάνεις παιχνίδι μόνος σου.

Λίγο πριν την Έξοδο...

Και είμαστε λίγο μετά τις 10 το βράδυ. Η σημερινή μέρα είχε το άρωμα παλιών αναμνήσεων... Ακριβώς εκεί που δεν το περιμένεις μπορούν να σου εμφανιστούν από το πουθενά. Εγώ μετρώ 3 στον αριθμό και συνεχίζω...! Όλα βαίνουν καλώς προς στιγμήν και συνεχίζουμε ακάθεκτοι επί το έργον μας. "Η ώρα μπορεί να σου φέρει όσα δεν σου φέρνει ο χρόνος όλος" είχα γράψει μια φορά σε κάποια από τις (προσωπικές) ιστορίες μου. Εσύ απλά πρέπει να συνεχίζεις τον δρόμο σου. "Όλα στη ζωή σου έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις" και αυτό με κάνει διπλά ευτυχισμένη, διπλά χαρούμενη και διπλά ικανοποιημένη. (Φυσικά μόνο για τα μη δυσάρεστα γεγονότα). Αυτά λοιπόν μέχρι στιγμής. Σας αφήνω γιατί έχουμε να ετοιμαστούμε κιόλας ; )

13 και συνεχίζουμε... *

Ο αριθμός συμβολικός και γρουσούζικους κατά το λαό. Κατά άλλους όμως όχι. Θα δούμε...

*Λίγα λεπτά πριν έκλεισα το τηλέφωνο. Μιλούσα με μία φίλη μου που ενώ είχαμε κανονίσει να βρεθούμε από κοντά χθες, της συνέβει κάτι άσχημο και δεν πραγματοποιήθηκε το ραντεβού. Μου εξιστορουσε λοιπόν την αιτία αυτής της αναβολής. Είχα μείνει αποσβολωμένη να την ακούω και να μην πιστεύω τί μπορεί να γίνει από τη μια στιγμή στην άλλη...

Απολογισμός της εβδομάδας

Χμ... Για να σκεφτώ πώς πέρασα την τελευταία εβδομάδα...

Α, ναι πρώτα από όλα μας φόρτωσαν με ένα σωρό εργασίες ακόμα δεν αρχίσαμε. Πφ πφ πφ... Τελευταίο θεωρητικό εξάμηνο και θα το «γλεντήσουμε» μου φαίνεται... lol

Μετά πήγα μια πολύ ωραία μονοήμερη εκδρομούλα στη Λαμία μαζί με καλή παρέα όπου πέρασα απλά Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Α. Είχε και μία ευχάριστη έκπληξη για εμένα(!) Αν και ξενυχτισμένη και κουρασμένη, τα ξέχασα όλα και ξεκουράστηκα μια και καλή το βράδυ που γύρισα σπίτι. Και αυτό το βράδυ, τι γλυκό που ήταν. Είχε άρωμα καλοκαιριού. Όταν έφτασα σπίτι περιττό να σας πω ότι αφού έκανα και μπάνιο έπεσα σαν κοτόπουλο! Χεχε

Την επομένη όλα έμοιαζαν διαφορετικά. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, απλά μετά την πρώτη «γεύση» τους ή την πρώτη εντύπωση, ανακαλύπτεις αυτό που κρύβεται κάτω από το πέπλο μυστηρίου όπου μέχρι τότε μπορείς μόνο να το διαισθάνεσαι χωρίς να έχεις αποδείξεις. Όπως και να έχει όλα μέσα στη ζωή είναι και πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε.

Και συνεχίζουμε στο απίστευτο, από όλες τις απόψεις, διημεράκι μας. Το κλασσικό - εικονογραφημένο μας πλέον του τετάρτου χρόνου όμως. Καλά δεν θα αναφερθώ για χθες, γιατί απλά το σήμερα ήταν ισοπεδωτικό (με την καλή έννοια). Αν και μεγάλωσα, χάρης μιας πρώην φίλης, σε τέτοιο μέρος και φυσικά είχα μόνο εκείνο ως μέτρο σύγκρισης, το σημερινό με έκανε να αναπολήσω, αλλά και να σκεφτώ για ακόμα μία φορά περί ζωής γενικότερα από μία άλλη σκοπιά και οπτική γωνία όμως. Εκείνη της πείρας ή της τσατσάρας που αποκτά κανείς όταν πια δεν έχει μαλλιά για να χτενίσει. Και αν δεν καταλάβατε ακόμα εννοώ εκείνης της πείρας που μπορεί να σου δώσει συμβουλές ζωής, αλλά ποτέ μην ξεχνάς ότι η ζωή και τα χρόνια περνάνε και οι αλλαγές διαδέχονται η μία την άλλη και όλα αυτά πρέπει να συνυπολογίζονται στη λήψη μιας απόφασης.
Πάντως δεν έχω παράπονο. Και ταξιδάκι με πήγανε, έστω και νοητά και στις ρίζες μου με γυρίσαμε και στον εαυτό μου με επαναπροσδιορίσανε. Είδατε τί μπορεί κανείς να λάβει από εκεί που δεν το περιμένει?

Και μετά από την 1η επίσημη εβδομάδα έναρξης ή τη 2 ανεπίσημη (για δικούς μου λόγους), μπορώ να δηλώσω σίγουρα με βεβαιότητα ότι μόλις αρχίσαμε και έχουμε πολλά όμορφα και ενδιαφέροντα να περάσουμε μαζί. Δεν σας το έχω πει και δεν το λέω γενικότερα αλλά όπως μου υπενθύμισαν σήμερα πρέπει ακόμα και στους δικούς μας ανθρώπους καμιά φορά να εκδηλώνουμε την αγάπης και η δικιά μου αγάπη αν και δίνεται απλόχερα σε όσους την αναζητούν ή σε όσους εγώ επιλέγω είναι κάτι από τα πολυτιμότερα αγαθά που έχω να προσφέρω. Σας αγαπώ. Με τον δικό μου τρόπο βέβαια, αλλά σας αγαπώ και για αυτό θέλω να σας βλέπω να χαμογελάτε για να μπορώ να χαμογελάω και εγώ μαζί σας.

Την καληνύχτα μου σου δίνω
και την σκέψη μου σου στέλνω.
Άμα θελήσεις να με βρεις
το ξέρεις πως είμαι εδώ και περιμένω.

1 Χρόνος, 1 μήνας μετά

Πότε πέρασε ένας χρόνος? Πώς πέρασε ένας μήνας?

Οι σκηνές περνάνε από το μυαλό μου σαν κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνίστρια τον ίδιο μου τον εαυτό. Πόσα έζησα τον τελευταίο χρόνο αλήθεια? Ο χρόνος έκλεισε τον κύκλο του ακριβώς σαν σήμερα ή σαν χθες, αν θέλουμε να είμαστε πιο τυπικοί. Έμαθα, είδα, άκουσα, πέρασα, βίωσα, γεύτηκα, ξεπέρασα τόσα πολλά και όμως είμαι ακόμα εδώ για τα επόμενα που θα έρθουν. Ίσως όλα αυτά ήταν ένας προάγγελος για το τι θα επακολουθήσει που σίγουρα θα είναι πιο ανώτερα σε δύναμη, πόνο, δάκρυ, επιτυχία, απογοήτευση, αγώνα. Είναι τόσα πολλά αυτά για τα οποία θα ήθελα να μιλήσω, αλλά σίγουρα κάποια στιγμή θα γίνει και αυτό...

Ο τελευταίος μήνας δεν ήταν από τους καλύτερους μου, το αντίθετο θα έλεγα μάλιστα. Το τίμημα βαρύ. Το μάθημα μεγάλο. Ω, ναι πολύ μεγάλο. Πριν δυο-τρεις εβδομάδες είχα βγει για καφέ με μία φίλη μου που είχα να τη δω πάρα πολύ καιρό, αλλά μαθαίνω σχεδόν καθημερινά νέα της. Αυτή η φίλη μου λοιπόν μου είπε το εξής πάνω στην κουβέντα που είχαμε. Μαρία, μου λέει, να ξέρεις ότι οι έξυπνοι άνθρωποι μαθαίνουν από τα λάθη των άλλων. Μόλις το άκουσα εγώ σάστισα. Με έβαλε σε σκέψεις. Ποτέ μου μέχρι τώρα δεν είχα ακούσει κάτι τέτοιο. Αυτό που ήξερα και από πρώτο χέρι μάλιστα ήταν ότι οι (έξυπνοι) άνθρωποι μαθαίνουν από τα λάθη τους. Δεν ξέρω αν έχει δίκιο ή αν ισχύουν και τα δύο. Αυτό που ξέρω εγώ είναι εμένα! Και αυτό που πέρασα εγώ τον τελευταίο μήνα δεν θα το ευχόμουν ούτε στον χειρότερο εχθρό μου!! Θέλω να ελπίζω πώς στην περίπτωσή μου θα ισχύσει το «τέλος καλό, όλα καλά». =)

Το τριήμερο για εμένα ήταν το «δώρο» μου. Πέρασα πολύ ωραία αν και δεν κοιμήθηκα όσο θα ήθελα. Βέβαια το καλό ήταν πως μπορούσα να βλέπω την αυγή πριν κοιμηθώ. Το είχα ανάγκη να ξεφύγω για λίγο. Έστω και για λίγες μέρες. Είδα χιόνι. Είδα θάλασσα. Είδα αγαπημένα μου πρόσωπα. Είδα κατάματα τον εαυτό μου. Χόρεψα, γέλασα, περπάτησα, διασκέδασα και έμαθα...

Σήμερα η μέρα είναι ηλιόλουστη. Ο ήλιος σε ξεγελάει να ντυθείς ελαφριά, αλλά τα δόντια του σε κάνουν να τυλίγεσαι στο παλτό ή το μπουφάν σου. Τα επεισόδια σήμερα το πρωί στον σταθμό της Κηφισιάς σε βγάζουν εκτός προγράμματος αλλά εσύ συνεχίζεις ακάθεκτη τον δρόμο σου. Στη σχολή όλα μοιάζουν μουδιασμένα και νωθρά, αλλά ξεκινάς με νέα καλοκαιρινή και ανανεωμένη διάθεση. Εξάλλου τί θα έχουμε να θυμόμαστε αν δεν συμβαίνουν και αυτά καλή μου _ _ _ _ ?

Μπαρότσαρκα στο Μικρολίμανο

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Η βραδιά σήμερα είχε μπαρότσαρκα στον Πειραιά και συγκεκριμένα στο Μικρολίμανο, οδός Κουμουνδούρου (αν ενθυμούμαι καλώς). Γυναικοπαρέα, κουτσομπολιό και ποτάκι, αν και εγώ δεν ήπια (τώρα τελευταία έχω κόψει τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια), γιατί δεν είχα και ιδιαίτερη όρεξη, με ζάλισε και η διαδρομή: Πεύκη-Πειραιάς, οπότε αρκέστηκα στο milkshake μου. Το άκυρο τελείως! Χεχε

Εκεί που μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων γύριζα ενίοτε αφηρημένη στον κόσμο που μας περιτριγύριζε και τον παρατηρούσα. Πόση τελικά διαφορετικότητα και ανομοιομορφία υπάρχει τελικά στους ανθρώπους γύρω μας? Ο Θεός τα πάντα εν σοφία επίησε.

Αφού λοιπόν ήπιαμε έκαστος την παραγγελία του, βγήκαμε και περπατούσαμε κατά μήκος του πεζοδρομίου που υπήρχε δίπλα στα μαγαζιά προσπαθώντας να αντικρύσουμε τη θάλασσα μέσα από τις τζαμαρίες τους. Να, αυτά κάνουμε εμείς οι άνθρωποι και μετά μας φταίνε διάφορα. Πάμε και εκμεταλλευόμαστε όλες τις φυσικές ομορφιές και μετά ζητάμε και τα ρέστα.

Εγώ περπατούσα πιο πίσω από τις άλλες προσπαθώντας να αφουγκραστώ τις ομιλίες από τα μαγαζιά όταν κάποια από τις πόρτες τους άνοιγε και ένας κουστουμαρισμένος κύριος ή μία στολισμένη γκόμενα χαιρετούσε τους πελάτες. Κάθε τόσο σταματούσαμε την πορεία μας στο στενό πεζοδρόμιο «καβαλημένο» από τις ακριβές μηχανές καθώς παρέες ανθρώπων έρχονταν από την αντίθετη κατεύθυνση. Κάπου εκεί γύρω λάμβανε χώρα και ένας καβγάς μεταξύ δύο μαγαζάτορων για μία θέση parking. Δεν είχα όρεξη για φωνές και βρισιές οπότε συνέχισα τον δρόμο μου.

Αποφασίσαμε να καθίσουμε να φάμε κάτι «βρώμικο». Αλήθεια club σάντουιτς με πίτα και γύρο έχετε δοκιμάσει ποτέ? Εγώ αποπειράθηκα σήμερα για πρώτη φορά. Δεν ήταν άσχημο, αλλά μετάνιωσα που δεν πήρα τα καλαμάκια μου ως συνήθως.

Πάλι πίσω στο γνωστό πλέον πεζοδρόμιο να κόβουμε βόλτες. Τα ορθάδικα και τα διάφορα clubs είχαν «κρεμάσει» τις ταμπέλες τους «ανοίξαμε και σας περιμένουμε», ενώ οι πορτιέρηδες είχαν πάρει τις θέσεις τους πίσω από τις ταμιακές τους μηχανές. Αλήθεια πώς έχει καταντήσει έτσι η διασκέδαση? Να περιμένεις στην ουρά να πληρώσεις την είσοδο αφού σε «κόψουν» πρώτα και μετά να στριμωχθείς όρθιος το πιο πιθανό σαν σαρδέλα, όπως καλή ώρα σε ώρα αιχμής σε λεωφορείο στην Κηφισίας με κάθε λογής ανθρώπους πάσης φύσεως εθνικότητας, ενώ χοροπηδώντας προσπαθείς να χορέψεις. Για να μιλήσεις δεν το συζητώ. Καλύτερα να εξασκηθείς στα νοήματα ή να πας κάπου αλλού, εξάλλου δεν είσαι εκεί για συζητήσεις σωστά? Αλλά μετά θα μου πεις και εσύ εκεί δεν πηγαίνεις...

Κάθε τόσο και ενώ κόβαμε βόλτες, κεφάλια γύριζαν προς το μέρος μας. Άλλοι σχηματίζοντας σαρδόνια χαμόγελα, άλλοι με έκπληξη και απορία και άλλοι απλά παρατηρώντας μας. Παρατηρώ πως ο κόσμος έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία δέκα χρόνια. Θυμάμαι στο δημοτικό που κυκλοφορούσα μόνη μου χωρίς φόβο στους δρόμους. Μπορεί και να μην είχα την αίσθηση του φόβου τότε όπως σήμερα αλλά έχω την εντύπωση ότι ο κόσμος ήταν πιο αγνός. Σήμερα συναντάς κατά το πλείστον ανθρώπους κυνικούς, που σε προσβάλλουν, σου την «πέφτουν» στην ψύχρα, σε βλέπουν σαν κινητό θησαυροφυλάκιο ή σαν κομμάτι κρέας.

Κάποια στιγμή κρίναμε ότι ήρθε η ώρα να γυρίσουμε στα σπίτια μας. Πήγαμε στο λασπωμένο από τη βροχή προχθές αυτοκίνητο και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Βάλαμε να ακούμε ρυθμό και να ’σου και το τραγούδι της Βίσση «...να πας μ’ όλες τις τσούλες της γης...» Χαχαχα Δεν το είχα ξανακούσει, μόνο μου το είχαν αναφέρει. Μεγάλη τραγικότητα(!)

Κοντεύαμε. Είχα πια φτάσει στο σπίτι μου. Τί μέρα και η σημερινή! Είχε τη γεύση της θάλασσας. Το μόνο πράγμα που με γαληνεύει και με ηρεμεί είναι αυτή. Μπορώ να κάθομαι και να κοιτάζω στον ορίζοντάς της ώρες καθώς θα χάνομαι στο ιριδίζον της μπλε χρώμα και θα μυρίζω γευόμενη την αλμύρα της και αυτή θα με ταξιδεύει όπου εγώ θέλω να πάω μέσα από τα όνειρά μου .

Αχ! Θάλασσά μου μαγική πάρε μαζί σου
να χαθώ στα κύματα που σκεπάζουν το κορμί μου.

Σε φιλώ αλμυρά,
Mariposa

Να ΄μαι και εγώ!! =]

Καλή μέρα σε όλους σας!!! Είναι η 1 μου ανάρτηση και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό =]
Από σήμερα έχω και εγώ (επιτέλους) τον δικό μου χώρο ανάρτησης σκέψεων και ιδεών (σαν έκθεση μου ακούστηκε αυτό) και έχω σκοπό να τον εκμεταλλευτώ κατάλληλα. Καλή μου αρχή λοιπόν ;)