"Mulan - Reflection"

Look at me,
I will never pass for a perfect bride
or a perfect daughter.

Can it be
I’ m not meant to play this part?

Now I see that if I were truly to be myself
I would break my family’s heart.

Who is that girl I see
staring straight back at me?

Why is my reflection someone
I don’t know?

Somehow I cannot hide who I am,
though I’ve tried.

When will my reflection show
Who I am inside? (2)


Αυτό ήταν και είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια. Η μελωδία του, οι στοίχοι του, το συναίσθημα που μου βγάζει...
Κάποια μέρα θα ήθελα να μπορώ να το τραγουδήσω δίνοντας του αυτό το μοναδικό συναίσθημα. Κάποια μέρα ξέρω ότι θα τα καταφέρω.... ( ;

"Στου Παραδείσου τα σκαλιά"

Στου Παραδείσου τα σκαλιά
θα 'ρθω να σ’ αντικρύσω
για να σου πω πως Σ’ αγαπώ
θέλω κοντά σου πια να ζήσω.

Μα κοιτώ τον ουρανό
γεμάτο από αστέρια
και αυτά παρακαλώ
για να σε φέρουν σ 'εμένα.

Κοίτα μάτια μου πως φτάσαμε ως εδώ
με χίλια δυο
και όμως είμαστε ακόμα χωριστά
εσύ εκεί και εγώ έδώ.

Πονάω μα έχω το Θεό μου
και παρακαλώ να σε προσέχει
θέλω καλά να είσαι
και ας μην το ξέρεις.

Τι άλλο έχω πια να πω
και όμως τίποτα δεν είπα
έπονται πολλά
και ακόμα δεν ξεκίνησα.

Έτσι λοιπόν αποχωρώ
για λίγο, να ξεκουραστώ
και επανέρχομαι ξανά
δριμύτερος και δυνατός.

Μια ιστορία Αγάπης <3

Κάποτε υπήρχε ένα αγόρι που αγαπούσε πολύ ένα κορίτσι. Και το κορίτσι αγαπούσε το ίδιο το αγόρι. Ήταν αληθινή αγάπη, τέτοια που σπάνια συναντά κανείς στις μέρες μας.

Το κορίτσι ήταν πολύ όμορφο. Είχε ξανθιά μακρυά μαλλιά σαν μετάξι που χρυσάφιζαν κάτω από το φως του ήλιου. Της άρεσε να στολίζει τα μαλλιά της με όμορφες κορδέλες, αλλά δεν είχε χρήματα να τις αγοράσει και για αυτό τα στόλιζε με λουλούδια που έκοβε.
Το αγόρι ήταν ευγενικό, αλλά πολύ φτωχό. Ήταν ορφανό και το μόνο που είχε να του θυμίζει τους γονείς του ήταν ένα ρολόι του πατέρα του από αυτά τα παλιά τα ωραία με τις αλυσίδες που τα έβαζαν στις τσέπες. Το αγαπούσε πολύ αυτό το ρολόι αν και του έλειπε η χρυσή του αλυσίδα.

Και τα δύο παιδιά αγαπιόντουσαν πολύ και είχαν τρυφερά και αγνά συναισθήματα ο ένας για τον άλλον. Το όνειρό τους ήταν να ζήσουν για πάντα μαζί και αγαπημένοι.

Έφτασε ο καιρός και σε μία εβδομάδα ήταν η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Ήταν μια ξεχωριστή γιορτή και για τα δύο παιδιά και η πρώτη που θα περνούσαν μαζί. Από μέρες σκέφτονταν τί δώρο θα κάνει ο ένας στον άλλον. Ήθελαν να πάρουν ο καθένας τους κάτι πραγματικά ξεχωριστό που να αρέσει στον άλλον και να δείχνει την αγάπη προς το πρόσωπό του. Δεν είχε όμως κανένας τα χρήματα για ένα τέτοιο δώρο...

Στις 14 Φεβρουαρίου, όταν τα δύο παιδιά συναντήθηκαν, αντάλλαξαν τα δώρα τους.
Το κορίτσι είχε πάρει στο αγόρι τη χρυσή αλυσίδα για το ρολόι που τόσο αγαπούσε. Το αγόρι τρελάθηκε όταν την είδε. Ρώτησε το κορίτσι πώς κατάφερε να την αγοράσει. Εκείνη του απάντησε πως απλά έκοψε και πούλησε τα μαλλιά της. Τότε το αγόρι που είχε μείνει έκπληκτος της απάντησε ότι δεν την χρειαζόταν πια, γιατί είχε πουλήσει το ρολόι για να αγοράσει τις κορδέλες που τόσο λαχταρούσε...

Αγκαλιάστηκαν, φιλήθηκαν, αργότερα παντρεύτηκαν και έζησαν πολύ ευτυχισμένοι μαζί για πάντα.

*Την ιστορία αυτή μας την είχε διηγηθεί μία καθηγήτρια στο γυμνάσιο. Το μόνο που άλλαξα ήταν η γιορτή για τον Άγιο Βαλεντίνο. Δεν θα σχολιάσω τίποτα για τη γιορτή. Τουλάχιστον όχι ακόμα...