«Θάλασσα πάρε και εμένα»

Θάλασσα, εσύ που όλα τα παίρνεις μακριά

πάρε και εμένα μια φορά
και πήγαινέ με στ’ ανοιχτά
εκεί που ο νους όλα τα ξεχνά
για να τ’ αφήσω πίσω.

Και άφησε με εκεί να καρτερώ
τις σκέψεις μου να ξεκαθαρίσω
ώστε όταν με το καλό με φέρεις πίσω
να ξέρω ποιον να ευχαριστήσω
και να τον ευγνωμονήσω.

Μικρή η ζωή πάνω στη γη
αν καθίσεις ν’ αναλογιστείς
τίποτα δεν μένει ζωντανό μέσα σε λίγα χρόνια
όλα πεθαίνουν και γεννιούνται ξανά μέσα από την πυρά
γίνονται χώμα και νερό μέσα σε αυλάκια σιωπηλά.


Και όταν θάλασσα μου με πάρεις από εδώ
να ξέρεις χάρη θα σου το χρωστώ
γιατί αυτό που αναζητώ
μόνο εσύ μπορείς να μου το δώσεις
το ξέρω είναι δύσκολο, μα δεν θα με προδώσεις.

Τόσα χρόνια σε κοιτώ και σου μιλώ και εσύ το ίδιο κάνεις
να ξέρεις πως χωρίς εσένα εγώ δεν ζω
για αυτό και σε αναζητώ όπου και αν είμαι
και αν λέω ψέματα μάρτυς μου ο Θεός
εξάλλου αργά ή γρήγορα
θα με κρίνει και Αυτός.

Και κάπου εδώ σε χαιρετώ
ευχαριστώ που μου κράτησες συντροφιά
έστω και νοητά.
Το ξέρουμε κι οι δυο πως θα έρθω να σε βρω σε τρικυμίες και φουρτούνες
για να παλέψουμε μαζί εσύ και εγώ και πάλι στη «Σκηνή».

«Αλληλοβοήθεια»

Όλοι μας θέλουμε να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό με αυτό που καταπιανόμαστε. Θέλουμε να συναγωνιστούμε τους υπόλοιπους και να ακούσουμε το «Μπράβο!». Τί γίνεται όμως όταν στο παιχνίδι δεν παίζεις μόνος σου; Τότε σίγουρα πρέπει να μοιραστείς την επιτυχία ή αποτυχία με τον συμπαίκτη σου, άσχετα αν νιώθεις μέσα σου ότι εσύ έχεις δουλέψει, προσπαθήσει και κοπιάσει περισσότερο για το εκάστοτε αποτέλεσμα.

Στην συνεργασία, λοιπόν έχει πολύ μεγάλη σημασία η ομαδικότητα πάνω από όλα και η συνεργασία μεταξύ των παικτών. Σίγουρα δεν βρίσκονται όλοι στο ίδιο επίπεδο δυνάμεων, αλλά σκοπός είναι η αλληλοβοήθεια. Ακόμα και ο πιο μικρός, ο πιο ταπεινός, ο φαινομενικά ασήμαντος μπορεί να προσφέρει από μεριά του, σύμφωνα και με την ιστορία της ξυλομπογιάς που είχα σε προηγούμενή μου ανάρτηση. Για αυτόν το λόγο θα πρέπει να δίνουμε έδαφος στο συμπαίκτη μας. Να τον βοηθάμε και σε καμία περίπτωση να μην τον κατακρίνουμε συνέχεια στην προσπάθειά του. Ο καθένας μας προσπαθεί να ανταπεξέλθει και να φτάσει στο επίπεδο των συναδέλφων του. Δεν είναι σωστό λοιπόν να τον έχουμε να κάθεται συνέχεια στον πάγκο. Πρέπει να τον βάζουμε και αυτόν στο παιχνίδι ώστε να μάθει να αγωνίζεται πλάι μας. Εξάλλου αν αφιερώσεις λίγο χρόνο για να μάθεις στον συνάδελφό σου κάποια πράγματα που πιθανόν εσύ γνωρίζεις καλύτερα, τότε σίγουρα θα αισθάνεσαι και πιο ασφαλής από την επίδοσή του.

Το μόνο που χρειάζεται λοιπόν είναι το πνεύμα της ομαδικότητας. Χωρίς αυτό δεν έχει νόημα να συμμετέχεις στην ομάδα. Αν πάλι προτιμάς να εμπιστεύεσαι τις δικές σου δυνάμεις μόνο, γιατί με αυτό αισθάνεσαι πιο σίγουρος, τότε απλά δεν μπαίνεις στο παιχνίδι, αλλά κάνεις παιχνίδι μόνος σου.

...η επιστροφή.

Ήταν όλα υπέροχα...
Μα πιο πολύ υπέροχο από όλα
ήταν το ξημέρωμα δίπλα στη θάλασσα... : ))

Λίγο πριν την Έξοδο...

Και είμαστε λίγο μετά τις 10 το βράδυ. Η σημερινή μέρα είχε το άρωμα παλιών αναμνήσεων... Ακριβώς εκεί που δεν το περιμένεις μπορούν να σου εμφανιστούν από το πουθενά. Εγώ μετρώ 3 στον αριθμό και συνεχίζω...! Όλα βαίνουν καλώς προς στιγμήν και συνεχίζουμε ακάθεκτοι επί το έργον μας. "Η ώρα μπορεί να σου φέρει όσα δεν σου φέρνει ο χρόνος όλος" είχα γράψει μια φορά σε κάποια από τις (προσωπικές) ιστορίες μου. Εσύ απλά πρέπει να συνεχίζεις τον δρόμο σου. "Όλα στη ζωή σου έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις" και αυτό με κάνει διπλά ευτυχισμένη, διπλά χαρούμενη και διπλά ικανοποιημένη. (Φυσικά μόνο για τα μη δυσάρεστα γεγονότα). Αυτά λοιπόν μέχρι στιγμής. Σας αφήνω γιατί έχουμε να ετοιμαστούμε κιόλας ; )

Λουκριτία-σκάκι!! (Αρκάς 2)

~> Και αυτό έτσι για να ξεκινήσουμε ωραία τη μέρα μας ;)

Καλημέρα-καλημέρα!

Καλημέρα - καλημέρα όλη μέρα! Μια και καινούρια μέρα ξεκίνησε, όπως κάθε μέρα άλλωστε. Τί μας επιφυλάσσει κανείς δεν ξέρει. Η διαίσθησή μου, μου λέει ότι θα είναι μια φορτωμένη μέρα καθώς αυτό φάνηκε και από ένα πρωινό τηλεφώνημα για δουλειά, όπου με έκανε να σηκωθώ από το κρεβάτι μια και καλή. Αν και κοιμήθηκα αρκετά αργά χθες βράδυ ή αν θέλετε πολύ νωρίς σήμερα το πρωί. Όπως και να έχει ξεκίνησα το γνωστό «ψάξιμο» για το φόρτο των εργασιών που μας έχουν κυριολεκτικά κατακλύσει το τελευταίο εξάμηνο. Πραγματικά ένας πανικός. Να τρέχεις και να μην προλαβαίνεις. Α! Και τώρα που είπα για εργασίες θυμήθηκα και ότι τη Δευτέρα πρέπει να δηλώσουμε το θέμα της πρακτικής μας και πραγματικά δεν έχω ιδέα! Δεν ξέρω ποιο θέμα να διαλέξω αφού από τα προτεινόμενα κανένα δε με συγκινεί. Να δω τί θα κάνω και με αυτό. Ουφ! Άντε να τελειώνουμε και με αυτό το εξάμηνο, να αρχίσουμε πρακτική.

Χατζηγιάννης - Ανάποδα

Και αυτό το τραγουδάκι αφιερωμένο σε μια άλλη πολύ καλή μου φίλη που τον τελευταίο καιρό έχει ανάγκη από ξεκούραση. Υπομονή τελειώνουμε... ; )

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
Όταν εσύ θα λες φύγε
τότε αχώριστη θα 'μια σκιά.

Και όταν ακούσω το έλα
τότε θα φύγω ξανά μακριά.

Και όταν εσύ θα λες όχι
σαν να ΄χω ακούσει το ναι θ' αντιδρώ.

Γιατί η καρδιά μου πια το 'χει
και έτσι απλά δεν θα υποταχτώ.